Werkende ouders

De vakanties zijn voorbij. Het nieuwe schooljaar is weer begonnen.
Behorende bij de regio Zuid, waren wij de laatste die een start maakte aan het schooljaar.
Terwijl vele van jullie al heelijk in het juiste ritme zitten, zijn wij nog volop aan het wennen en acclimatiseren.

schooltijdenDeze week waren dan ook de informatie avonden op de diverse scholen (ja, wij hebben wat scholen af te gaan tegenwoordig). Afgelopen maandag mocht ik op de te kleine bankjes van groep 3 plaats nemen. De juf vertelde vol enthousiasme over de ‘dingen’ die de kids dit jaar zouden leren. Ondanks dat ik natuurlijk voor de derde keer in groep 3 zit, valt mij op dat er wel heel ‘simpel’ gesproken wordt tegen ouders.
“De kinderen beginnen met de makkelijkste letters,” begon de juf haar verhaal. Volgens mij redelijk logisch, toch. We beginnen niet met de Q. Behalve dan voor Quincy, maar hij kan waarschijnlijk zijn naam al schrijven.
“Bij rekenen starten we met eenvoudige sommetjes tot 20,” werd er daarna verteld. Beetje sarcastisch; leren ze geen breken en percentages berekenen?

Maar goed, deze opmerkingen kon ik nog aan en een beetje giechelend met de moeder naast mij, kwamen wij de eerste helft van de introductie best goed door. Daarna kwam het gedeelte waarin ouders verzocht werden om te komen helpen. Helpen bij het lezen, helpen bij knutselen, helpen bij luizencontrole, helpen bij versieren, helpen bij uitstapjes, helpen, helpen, helpen. Met het thema: ‘samen werken en samenwerken’ werden alle ouders overgehaald om vooral te helpen.

Een schuld-gevoel borrelde in mijn buik. Ik slikte mijn frustratie weg en hield mijn mond.
Na een uurtje in de schoolbank, werden alle ouders verzocht zich naar de aula te begeven, waar de directeur nog een toespraak gaf. Ook hij kwam terug op het thema en het riedeltje van ‘helpen’ werd aangevuld met helpen bij de ouderraad, helpen in de MR, helpen in de moestuin, helpen met creatieve ideeën voor de knutselmiddagen, helpen bij het oudercafé, helpen, helpen, helpen.

Ik heb het woord ‘helpen’ nog nooit zo vaak gehoord als deze maandag avond.
Nu is er echt niets mis met helpen en om hulp vragen. Maar waarom wordt er geen rekening gehouden met werkende ouders?

Natuurlijk wil ik dol graag helpen. Samen met mijn zoon en zijn vriendjes iets leuks knutselen, een boekje lezen of ongedwongen met andere ouders deelnemen aan het oudercafé, maar als werkende moeder is dat voor mij niet mogelijk. Door het blijven herhalen van de hulp-vraag, borrelde het schuldgevoel verder omhoog. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat werkende ouders zich schuldig voelen dat ze überhaupt werken?

Toen ik de directeur daarop aansprak, was hij verbaasd. Er was nog nooit een ouder geweest die er iets van gezegd had (maar dat wil niet zeggen dat er niet meer ouders met hetzelfde gevoel rondlopen). Ik werd gelukkig als snel aangevuld door een andere werkende moeder, die met hetzelfde onderbuik gevoel rondliep. Ja, wij werken. Ja, wij zijn betrokken bij onze kinderen en bij hun onderwijs. Wij zijn ook aanwezig bij de informatie avond en wij luisteren aandachtig en reageren op datgene dat er gezegd wordt. Wij willen ook naar het oudercafé, maar niet op woensdagochtend. Wij willen ook helpen de klas te versieren, maar niet op vrijdagochtend. Wij willen helpen, maar kunnen niet tijdens schooltijden. Dan werken wij. Om na schooltijd er te zijn voor onze kids.

De directeur durfde zelfs te opperen dat we wellicht een dagje vrij konden nemen om te helpen. Hetzelfde geldt voor de 10 minuten gesprekken die er over een paar maanden weer aankomen. Het verzoek om dit in de avond te plannen, wordt meestal beantwoord met gezucht en gesteun. Ik moet mij al in allerlei bochten wringen om thuis te zijn tijdens vakanties en studiedagen. Met 40 schoolweken in een jaar, bijven er toch 12 weken over die een echte uitdaging zijn voor werkende ouders. Doe daarbij nog de studiedagen, en je komt al snel tot de conclusie dat je te weinig verlof dagen hebt.

Nu ben ik een werkende moeder. Hetzelfde geldt natuurlijk voor al die werkende vaders. Hoe leuk zou het zijn als ook de papa’s eens samen met hun kind iets kunnen doen op school? Werkende papa’s willen wellicht ook naar het oudercafé. Ze willen ook helpen bij het versieren van de klas of het onderhouden van de moestuin.

Ik houd heel veel van mijn kinderen en zie mijzelf als een betrokken ouder. Ik ben altijd thuis als de school uit is. Ik help bij het maken van het huiswerk. Ik teken en kleur, ik lees en bouw, ik knutsel en speel. We praten en lachen, we eten samen en besteden aandacht aan elkaar. Maar tijdens schooltijd, ben ik op mijn werk. Een direct oplossing heb ik niet. De schooltijden hoeven natuurlijk niet aangepast te worden, maar het zou fijn zijn als ouderactiviteiten wat meer in de avond gepland worden. En natuurlijk als (onze) leerkrachten iets meer begrip hebben voor de werkend ouder.

Advertenties