Terug in Nederland

De drie dagen in België zitten er op en onze oudste is weer terug in Nederland.

Zoonlief had zich aangemeld voor het uitwisselingsprogramma van 2 VMBO. Samen met 7 andere jongens en iets meer meiden (hij heeft ze niet geteld) vertrok hij woensdag naar een onbekende stad in België. Zijn tas gepakt, zijn haren gekamd; klaar voor het avontuur.

Geduldig wachtte ik op een berichtje, maar het bleef stil. Met ‘geen nieuws is goed nieuws’ stelde ik mijzelf tot rust, maar naar mate het later werd, werden de kriebels erger. Tja, ondanks zijn leeftijd, blijf ik een bezorgde moeder.
Om kwart over acht hield ik het niet meer en appte: “hoe is het daar?” Er kwam geen reactie.
Kwart voor negen piepte mijn telefoon en verscheen “Wel oké” op mijn display. Dat klonk niet echt enthousiast. Ik besloot om niet in te gaan op het negatieve en vooral het positieve te benoemen. Voorzichtig filteren wat ‘wel oké’ was en welk gedeelte een positiever bericht tegen hield.

vlag-belgie-vlaggen-uni-frieslandNa wat vissen bleek al snel dat hij een top dag gehad had. De Belgische leerlingen waren leuk, aardig en attent. Na schooltijd was hij uitgenodigd om naar Brussel te gaan, waar ze het Atomium, Manneke Pis en binnenstad bekeken hadden. Ze aten frietjes op de markt en hadden veel gelachen.
Verder logeerde hij bij een aardige jongen. En terwijl hij daar op de bank zat, realiseerde hij zich dat hij het nog niet eens zo slecht had in Nederland.

Ik durf eerlijk toe te geven dat mijn kinderen best verwend zijn. Ieder een eigen slaapkamer, een TV met Playstation en een tablet in huis voor ieder kind. Ons huis staat aan een rustige pleintje, waar alleen bestemmingsverkeer komt. We wonen dicht bij de voetbalclub (5 minuten fietsen), dicht bij de scholen( 7 minuten fietsen) en in de buurt van het centrum (10 minuten fietsen). We eten iedere avond een complete maaltijd (met groente en vlees) en kunnen ieder jaar op vakantie. Zijn Belgische medestudent had veel van deze luxe niet. In de woonkamer stond 1 tv voor het gehele gezin, de paar slaapkamers werden gedeeld en de fietstocht naar school duurde 45 minuten. De maaltijd bestond uit een bord overkookte bonen met een stukje kip.
Zoonlief realiseerde zich dat hij echt niet mocht klagen en dat het leven dat zo normaal lijkt, toch niet voor iedereen de standaard is.

Zo zie je maar, een paar dagen logeren in een ander gezin kan ogen openen en het eigen leven doen waarderen.
Mijn leerpuntje? Ik hoef mij niet zoveel zorgen te maken. In sommige opzichten is hij een doodgewone puber.

Advertenties

Naar België

Vanochtend is onze oudste vertrokken naar België. De komende dagen zal hij verblijven in een Belgisch gezin. Onze oudste doet namelijk mee aan een uitwisselingsprogramma.

Op het moment dat er aangekondigd werd dat er een uitwisselingsprogramma was voor de 2e jaars studenten van het VMBO, wist onze zoon het eigenlijk al zeker: hij deed mee.
Zoals vele wellicht weten, heeft onze oudste het Syndroom van Asperger. Niet dat dit een bezwaar is, absoluut niet. Maar wellicht begrijpen jullie dan beter dan het tijdelijk wonen in een ander gezin, een behoorlijke uitdaging kan zijn.

De afgelopen maanden is zoonlief behoorlijk gegroeid. Hij legt steeds beter verbanden, kan reacties voorspellen en kan beter reageren op getoonde emoties. De training en begeleiding van jaren begint zijn vruchten af te werpen. Maar daarover een andere keer meer. Nu bevindt hij zich dus in België. Samen met 10 andere leerlingen van het VMBO (nee, het zijn geen klasgenoten) en 2 begeleiders is hij vanochtend in de bus gestapt en vertrokken voor drie dagen België.

afbeelding3De komende dagen zal hij het Belgisch onderwijs volgen. In de vrije uren verblijft hij bij een gastgezin van een Belgische leerling. De jongens zijn al eerder aan elkaar gekoppeld en diezelfde leerling heeft al drie dagen bij ons gelogeerd.

Hoewel hij zich groot probeert te houden, bouwden de zenuwen zich duidelijk op in de afgelopen dagen. Zijn humeur werd iets grimmiger, zijn lontje iets korter. Maar hij wist zich staande te houden en wuifde alle zenuwen weg.
Vanochtend gaf hij eindelijk toe dat hij ietwat zenuwachtig was. Opeens was daar de bekende knuffel (die eigenlijk niet meer kan als je 14 bent, maar die je toch soms stiekem doet) en een fluisterend ‘ik vind het wel spannend, mam.
Ik knuffelde hem stevig en wenste hem veel plezier.
De woorden die ik wilde zeggen waren: ‘wat super knap dat je gaat‘, ‘wat dapper dat je dit durft‘ en ‘ik ben zo trots op jou‘. Woorden dit ik bewust niet uitgesproken heb. Niet omdat ik het niet meen, maar omdat hij op dat moment de gewone zenuwen voelt, die elke jongen van 14 jaar zou voelen als hij in een vreemd land, in een vreemd gezin en op een vreemde school zou aankomen. Het bezoek is – zonder zijn rugzak – al bijzonder genoeg. Op dat moment wil ik hem niet herinneren aan zijn extra bagage en de extra uitdagingen die er zijn. Nee, heel even is hij een gewone jongen, die gewoon meedoet aan een uitwisseling.

Maar ik typ dit natuurlijk met heel veel trots en nog meer bewondering, want wie had een jaar geleden nog durven hopen dat dit mogelijk zou zijn!!