Terug in Nederland

De drie dagen in België zitten er op en onze oudste is weer terug in Nederland.

Zoonlief had zich aangemeld voor het uitwisselingsprogramma van 2 VMBO. Samen met 7 andere jongens en iets meer meiden (hij heeft ze niet geteld) vertrok hij woensdag naar een onbekende stad in België. Zijn tas gepakt, zijn haren gekamd; klaar voor het avontuur.

Geduldig wachtte ik op een berichtje, maar het bleef stil. Met ‘geen nieuws is goed nieuws’ stelde ik mijzelf tot rust, maar naar mate het later werd, werden de kriebels erger. Tja, ondanks zijn leeftijd, blijf ik een bezorgde moeder.
Om kwart over acht hield ik het niet meer en appte: “hoe is het daar?” Er kwam geen reactie.
Kwart voor negen piepte mijn telefoon en verscheen “Wel oké” op mijn display. Dat klonk niet echt enthousiast. Ik besloot om niet in te gaan op het negatieve en vooral het positieve te benoemen. Voorzichtig filteren wat ‘wel oké’ was en welk gedeelte een positiever bericht tegen hield.

vlag-belgie-vlaggen-uni-frieslandNa wat vissen bleek al snel dat hij een top dag gehad had. De Belgische leerlingen waren leuk, aardig en attent. Na schooltijd was hij uitgenodigd om naar Brussel te gaan, waar ze het Atomium, Manneke Pis en binnenstad bekeken hadden. Ze aten frietjes op de markt en hadden veel gelachen.
Verder logeerde hij bij een aardige jongen. En terwijl hij daar op de bank zat, realiseerde hij zich dat hij het nog niet eens zo slecht had in Nederland.

Ik durf eerlijk toe te geven dat mijn kinderen best verwend zijn. Ieder een eigen slaapkamer, een TV met Playstation en een tablet in huis voor ieder kind. Ons huis staat aan een rustige pleintje, waar alleen bestemmingsverkeer komt. We wonen dicht bij de voetbalclub (5 minuten fietsen), dicht bij de scholen( 7 minuten fietsen) en in de buurt van het centrum (10 minuten fietsen). We eten iedere avond een complete maaltijd (met groente en vlees) en kunnen ieder jaar op vakantie. Zijn Belgische medestudent had veel van deze luxe niet. In de woonkamer stond 1 tv voor het gehele gezin, de paar slaapkamers werden gedeeld en de fietstocht naar school duurde 45 minuten. De maaltijd bestond uit een bord overkookte bonen met een stukje kip.
Zoonlief realiseerde zich dat hij echt niet mocht klagen en dat het leven dat zo normaal lijkt, toch niet voor iedereen de standaard is.

Zo zie je maar, een paar dagen logeren in een ander gezin kan ogen openen en het eigen leven doen waarderen.
Mijn leerpuntje? Ik hoef mij niet zoveel zorgen te maken. In sommige opzichten is hij een doodgewone puber.

Advertenties

Een zoon extra

Op het voortgezet onderwijs van mijn oudste is een uitwisselingsprogramma opgezet voor de tweede jaar studenten. Deze uitwisseling is vrijwillig en er kunnen slechts 10 jongens en 10 meiden aan meedoen.

Aangezien dit een geweldige kans is en een prachtige ervaring, bespraken wij de uitwisseling uitvoerig met onze oudste. Onze kanjer kent zijn zwakke en sterke punten inmiddels en samen bekeken we de mogelijkheden. Na een dagje nadenken, vulde hij het inschrijfformulier snel in. Hij had er zin in en hoopte vurig dat hij ingeloot zou worden.

Na twee weken afwachten, kwam het goede nieuws. Vanuit de 10 tweede jaar klassen, waren er slechts 7 jongens die het avontuur aandurfde te gaan. En zo stond mijn kanjer opeens op de lijst voor een uitwisseling.

7e31cf609e985180e60e8e5b210f011a_normalHet programma is eenvoudig: eerst komen de ‘Belgen’ naar Nederland en over twee maanden gaan de ‘Nederlanders’ naar België. Mijn kanjer wordt gekoppeld aan een Belgische jongen, die eerst bij ons logeert en waar hij later zal logeren. Een paar dagen voor de daadwerkelijke uitwisseling, krijgen we een overzicht met basisinformatie van onze tijdelijke zoon. Onze kanjer start direct met Appen met zijn ‘maatje’ en ze deden veel informatie nog voordat ze elkaar daadwerkelijk gezien hebben.

Woensdag was het zo ver. Onze tijdelijk zoon kwam samen met onze zoon uit school. Ze hadden daar al kennis gemaakt met elkaar en de andere uitwissel-studenten. Een keurige Belgische student stond op onze stoep. Hij stelde zich netjes voor en had zelfs een doosje Belgische Bonbons voor ons op zak. Na een algemeen praatje, verdwenen de heren naar onze ‘game’ kamer om daar direct te duidelijk in een potje Fifa.

Mijn zoon gedroeg zich als een keurige gastheer. Hij zorgde voor het drinken, verzorgde de lunch, regelde vervoer voor het school-fuif (iets waar hij overigens zelf niet naar toe wilde, maar zich keurig aanpaste), hij hield in alles rekening met onze gast.
Wat een prestatie! Wie had een aantal jaren geleden verwacht dat hij dit zou kunnen doen?

Op dit moment ben ik gewoon een trotse moeder. Even al het andere vergeten en kijken naar de geweldige prestatie die mijn zoon heeft neergezet.
Top, lieverd!