Naar België

Vanochtend is onze oudste vertrokken naar België. De komende dagen zal hij verblijven in een Belgisch gezin. Onze oudste doet namelijk mee aan een uitwisselingsprogramma.

Op het moment dat er aangekondigd werd dat er een uitwisselingsprogramma was voor de 2e jaars studenten van het VMBO, wist onze zoon het eigenlijk al zeker: hij deed mee.
Zoals vele wellicht weten, heeft onze oudste het Syndroom van Asperger. Niet dat dit een bezwaar is, absoluut niet. Maar wellicht begrijpen jullie dan beter dan het tijdelijk wonen in een ander gezin, een behoorlijke uitdaging kan zijn.

De afgelopen maanden is zoonlief behoorlijk gegroeid. Hij legt steeds beter verbanden, kan reacties voorspellen en kan beter reageren op getoonde emoties. De training en begeleiding van jaren begint zijn vruchten af te werpen. Maar daarover een andere keer meer. Nu bevindt hij zich dus in België. Samen met 10 andere leerlingen van het VMBO (nee, het zijn geen klasgenoten) en 2 begeleiders is hij vanochtend in de bus gestapt en vertrokken voor drie dagen België.

afbeelding3De komende dagen zal hij het Belgisch onderwijs volgen. In de vrije uren verblijft hij bij een gastgezin van een Belgische leerling. De jongens zijn al eerder aan elkaar gekoppeld en diezelfde leerling heeft al drie dagen bij ons gelogeerd.

Hoewel hij zich groot probeert te houden, bouwden de zenuwen zich duidelijk op in de afgelopen dagen. Zijn humeur werd iets grimmiger, zijn lontje iets korter. Maar hij wist zich staande te houden en wuifde alle zenuwen weg.
Vanochtend gaf hij eindelijk toe dat hij ietwat zenuwachtig was. Opeens was daar de bekende knuffel (die eigenlijk niet meer kan als je 14 bent, maar die je toch soms stiekem doet) en een fluisterend ‘ik vind het wel spannend, mam.
Ik knuffelde hem stevig en wenste hem veel plezier.
De woorden die ik wilde zeggen waren: ‘wat super knap dat je gaat‘, ‘wat dapper dat je dit durft‘ en ‘ik ben zo trots op jou‘. Woorden dit ik bewust niet uitgesproken heb. Niet omdat ik het niet meen, maar omdat hij op dat moment de gewone zenuwen voelt, die elke jongen van 14 jaar zou voelen als hij in een vreemd land, in een vreemd gezin en op een vreemde school zou aankomen. Het bezoek is – zonder zijn rugzak – al bijzonder genoeg. Op dat moment wil ik hem niet herinneren aan zijn extra bagage en de extra uitdagingen die er zijn. Nee, heel even is hij een gewone jongen, die gewoon meedoet aan een uitwisseling.

Maar ik typ dit natuurlijk met heel veel trots en nog meer bewondering, want wie had een jaar geleden nog durven hopen dat dit mogelijk zou zijn!!

Advertenties