Een nieuwe tuin

Met de lente in de lucht, is het heel verleidelijk om in de tuin te werken.
Nu hebben wij in het najaar al besloten dat we onze tuin flink gaan aanpakken en ook de eerste sloopwerkzaamheden hebben we al een aantal maanden geleden uitgevoerd. Nu is het tijd voor de afronding.

De vorige bewoners hadden onze (kleine) tuin voorzien van diverse hoogte verschillen. Omdat de tuin al niet echt groot is, maakte dat alles optisch nog kleiner en heel onfunctioneel. Een stukje voor planten, dat eigenlijk net te groot is om er leuke bloemen in te zetten. Een houten vlonder die te klein was om er een tafel met stoelen op te plaatsen. En een terras dat onderverdeeld was in tegels en kiezels.

En zo besloten wij om alles eruit te halen en overal gras te leggen. Het afbreken begon en de tuin werd een puinhoop. De herfst maakte plaats voor de winter en de kinderen kwamen niet meer in de tuin. De deur bleef dicht, het uitzicht op de tuin bedekt door een dunne gordijn. De rommel bleef buiten en er had niemand last van.

Twee weekenden geleden was de tijd aangebroken om alle grond en aarde eruit te graven. 9,5 m2 grond moest eruit. Een hele klus. Manlief en ik hebben een hele zaterdag gewerkt om alles eruit te graven. De kids mochten binnen blijven. Natuurlijk kregen ze de mogelijkheid om te helpen, maar daar zagen ze snel van af.

Toch bereikte de rommel onze bankhangende kids. En het humeur van onze oudste sloeg om.
Rommel en verandering zijn nou net die dingen waar hij slecht tegen kan.
Ondanks dat hij weet dat het beter wordt, kan hij moeilijk inzien dat het uiteindelijk goed komt. De puinhoop in de tuin, levert puinhoop in zijn hoofd. Spullen liggen waar ze niet horen, tuinstoelen staan op een andere plaats.
Rationeel gezien snapt hij dat het er uiteindelijk beter op wordt, maar ondanks dat kan hij de ergernis en overtollige prikkels niet kwijt. En prikkels die je niet kwijt kunt, worden uiteindelijk afgevuurd binnen ons gezin. ‘Gelukkig’ was alleen ik deze keer het mikpunt van zijn frustratie. En eerlijk… ik kan er inmiddels wel tegen. Maar ondanks dat is het natuurlijk nooit fijn, want op deze manier was ik niet alleen lichamelijk moe van alle arbeid, maar ook emotioneel moe van alle discussies.

Afgelopen zaterdag kon het opbouwen beginnen. We herstelden het terras, snoeiden alle struiken en legden grasmatten. Na een dag hard werken was het resultaat zichtbaar. Een ruime tuin, vol groen gras. Oudste kwam tot rust. Rust in de tuin, rust in zijn hoofd, rust in mijn emoties.

En nu kunnen we samen genieten van de mooie lentedagen in onze nieuwe tuin.

Advertenties