Terug in Nederland

De drie dagen in België zitten er op en onze oudste is weer terug in Nederland.

Zoonlief had zich aangemeld voor het uitwisselingsprogramma van 2 VMBO. Samen met 7 andere jongens en iets meer meiden (hij heeft ze niet geteld) vertrok hij woensdag naar een onbekende stad in België. Zijn tas gepakt, zijn haren gekamd; klaar voor het avontuur.

Geduldig wachtte ik op een berichtje, maar het bleef stil. Met ‘geen nieuws is goed nieuws’ stelde ik mijzelf tot rust, maar naar mate het later werd, werden de kriebels erger. Tja, ondanks zijn leeftijd, blijf ik een bezorgde moeder.
Om kwart over acht hield ik het niet meer en appte: “hoe is het daar?” Er kwam geen reactie.
Kwart voor negen piepte mijn telefoon en verscheen “Wel oké” op mijn display. Dat klonk niet echt enthousiast. Ik besloot om niet in te gaan op het negatieve en vooral het positieve te benoemen. Voorzichtig filteren wat ‘wel oké’ was en welk gedeelte een positiever bericht tegen hield.

vlag-belgie-vlaggen-uni-frieslandNa wat vissen bleek al snel dat hij een top dag gehad had. De Belgische leerlingen waren leuk, aardig en attent. Na schooltijd was hij uitgenodigd om naar Brussel te gaan, waar ze het Atomium, Manneke Pis en binnenstad bekeken hadden. Ze aten frietjes op de markt en hadden veel gelachen.
Verder logeerde hij bij een aardige jongen. En terwijl hij daar op de bank zat, realiseerde hij zich dat hij het nog niet eens zo slecht had in Nederland.

Ik durf eerlijk toe te geven dat mijn kinderen best verwend zijn. Ieder een eigen slaapkamer, een TV met Playstation en een tablet in huis voor ieder kind. Ons huis staat aan een rustige pleintje, waar alleen bestemmingsverkeer komt. We wonen dicht bij de voetbalclub (5 minuten fietsen), dicht bij de scholen( 7 minuten fietsen) en in de buurt van het centrum (10 minuten fietsen). We eten iedere avond een complete maaltijd (met groente en vlees) en kunnen ieder jaar op vakantie. Zijn Belgische medestudent had veel van deze luxe niet. In de woonkamer stond 1 tv voor het gehele gezin, de paar slaapkamers werden gedeeld en de fietstocht naar school duurde 45 minuten. De maaltijd bestond uit een bord overkookte bonen met een stukje kip.
Zoonlief realiseerde zich dat hij echt niet mocht klagen en dat het leven dat zo normaal lijkt, toch niet voor iedereen de standaard is.

Zo zie je maar, een paar dagen logeren in een ander gezin kan ogen openen en het eigen leven doen waarderen.
Mijn leerpuntje? Ik hoef mij niet zoveel zorgen te maken. In sommige opzichten is hij een doodgewone puber.

Advertenties

Naar België

Vanochtend is onze oudste vertrokken naar België. De komende dagen zal hij verblijven in een Belgisch gezin. Onze oudste doet namelijk mee aan een uitwisselingsprogramma.

Op het moment dat er aangekondigd werd dat er een uitwisselingsprogramma was voor de 2e jaars studenten van het VMBO, wist onze zoon het eigenlijk al zeker: hij deed mee.
Zoals vele wellicht weten, heeft onze oudste het Syndroom van Asperger. Niet dat dit een bezwaar is, absoluut niet. Maar wellicht begrijpen jullie dan beter dan het tijdelijk wonen in een ander gezin, een behoorlijke uitdaging kan zijn.

De afgelopen maanden is zoonlief behoorlijk gegroeid. Hij legt steeds beter verbanden, kan reacties voorspellen en kan beter reageren op getoonde emoties. De training en begeleiding van jaren begint zijn vruchten af te werpen. Maar daarover een andere keer meer. Nu bevindt hij zich dus in België. Samen met 10 andere leerlingen van het VMBO (nee, het zijn geen klasgenoten) en 2 begeleiders is hij vanochtend in de bus gestapt en vertrokken voor drie dagen België.

afbeelding3De komende dagen zal hij het Belgisch onderwijs volgen. In de vrije uren verblijft hij bij een gastgezin van een Belgische leerling. De jongens zijn al eerder aan elkaar gekoppeld en diezelfde leerling heeft al drie dagen bij ons gelogeerd.

Hoewel hij zich groot probeert te houden, bouwden de zenuwen zich duidelijk op in de afgelopen dagen. Zijn humeur werd iets grimmiger, zijn lontje iets korter. Maar hij wist zich staande te houden en wuifde alle zenuwen weg.
Vanochtend gaf hij eindelijk toe dat hij ietwat zenuwachtig was. Opeens was daar de bekende knuffel (die eigenlijk niet meer kan als je 14 bent, maar die je toch soms stiekem doet) en een fluisterend ‘ik vind het wel spannend, mam.
Ik knuffelde hem stevig en wenste hem veel plezier.
De woorden die ik wilde zeggen waren: ‘wat super knap dat je gaat‘, ‘wat dapper dat je dit durft‘ en ‘ik ben zo trots op jou‘. Woorden dit ik bewust niet uitgesproken heb. Niet omdat ik het niet meen, maar omdat hij op dat moment de gewone zenuwen voelt, die elke jongen van 14 jaar zou voelen als hij in een vreemd land, in een vreemd gezin en op een vreemde school zou aankomen. Het bezoek is – zonder zijn rugzak – al bijzonder genoeg. Op dat moment wil ik hem niet herinneren aan zijn extra bagage en de extra uitdagingen die er zijn. Nee, heel even is hij een gewone jongen, die gewoon meedoet aan een uitwisseling.

Maar ik typ dit natuurlijk met heel veel trots en nog meer bewondering, want wie had een jaar geleden nog durven hopen dat dit mogelijk zou zijn!!

Een zoon extra

Op het voortgezet onderwijs van mijn oudste is een uitwisselingsprogramma opgezet voor de tweede jaar studenten. Deze uitwisseling is vrijwillig en er kunnen slechts 10 jongens en 10 meiden aan meedoen.

Aangezien dit een geweldige kans is en een prachtige ervaring, bespraken wij de uitwisseling uitvoerig met onze oudste. Onze kanjer kent zijn zwakke en sterke punten inmiddels en samen bekeken we de mogelijkheden. Na een dagje nadenken, vulde hij het inschrijfformulier snel in. Hij had er zin in en hoopte vurig dat hij ingeloot zou worden.

Na twee weken afwachten, kwam het goede nieuws. Vanuit de 10 tweede jaar klassen, waren er slechts 7 jongens die het avontuur aandurfde te gaan. En zo stond mijn kanjer opeens op de lijst voor een uitwisseling.

7e31cf609e985180e60e8e5b210f011a_normalHet programma is eenvoudig: eerst komen de ‘Belgen’ naar Nederland en over twee maanden gaan de ‘Nederlanders’ naar België. Mijn kanjer wordt gekoppeld aan een Belgische jongen, die eerst bij ons logeert en waar hij later zal logeren. Een paar dagen voor de daadwerkelijke uitwisseling, krijgen we een overzicht met basisinformatie van onze tijdelijke zoon. Onze kanjer start direct met Appen met zijn ‘maatje’ en ze deden veel informatie nog voordat ze elkaar daadwerkelijk gezien hebben.

Woensdag was het zo ver. Onze tijdelijk zoon kwam samen met onze zoon uit school. Ze hadden daar al kennis gemaakt met elkaar en de andere uitwissel-studenten. Een keurige Belgische student stond op onze stoep. Hij stelde zich netjes voor en had zelfs een doosje Belgische Bonbons voor ons op zak. Na een algemeen praatje, verdwenen de heren naar onze ‘game’ kamer om daar direct te duidelijk in een potje Fifa.

Mijn zoon gedroeg zich als een keurige gastheer. Hij zorgde voor het drinken, verzorgde de lunch, regelde vervoer voor het school-fuif (iets waar hij overigens zelf niet naar toe wilde, maar zich keurig aanpaste), hij hield in alles rekening met onze gast.
Wat een prestatie! Wie had een aantal jaren geleden verwacht dat hij dit zou kunnen doen?

Op dit moment ben ik gewoon een trotse moeder. Even al het andere vergeten en kijken naar de geweldige prestatie die mijn zoon heeft neergezet.
Top, lieverd!