Wat worden ze groot

Vijftien jaar geleden bestond ons gezin nog uit twee personen. Spontane etentjes waren goed te doen en vakanties planden we zo weinig mogelijk. Onze gezinssamenstelling veranderde en opeens huppelden er drie kids in ons leven.

Natuurlijk gebeurde dat niet ‘opeens’, maar soms voelt het wel zo. Jaren lijken voorbij te vliegen en bij iedere kinderverjaardag verwonder ik mij opnieuw over hoe snel het allemaal gaat. Onze oudste wordt in de zomer vijftien. Jeetje, vijftien!
Het lijkt alsof ik ergens een paar jaren mis. De tijd gaat zo snel. Je knippert een paar keer met je ogen en ze zijn alweer groter, zelfstandiger en ouder.

Gelukkig heb ik alles heel bewust meegemaakt. Alle veranderingen, problemen en mooie momenten hebben we bewust meegemaakt. We hebben er van geleerd en van genoten. Het is prettig om te ervaren dat ze mij steeds minder nodig hebben. Dat betekent toch dat ik ergens iets goed gedaan heb. Ze kunnen zich staande houden in de wereld en in de samenleving. Daar doe je het als moeder toch uiteindelijk voor. Ze werken zelfstandig en nemen verantwoordelijkheid. Heerlijk.

Net zoals de afgelopen jaren zo snel voorbij zijn gevlogen, verwacht ik dat de komende jaren ook in een oogwenk langsflitsen. Even een snelle berekening. Onze oudste is vijftien, de andere elf en onze jongste inmiddels zes.
Over drie jaar (misschien zelfs al eerder) gaat de oudste niet meer mee op vakantie. En over zes jaar de andere ook niet meer. Maar over zes jaar is onze jongste ‘pas’ twaalf jaar. Snelle conclusie: over zes jaar gaan we nog maar met één kind op vakantie.

Wat een vreemde gedachte… Ik geniet nog altijd echt van onze gezamenlijke tripjes. Uitstapjes, weekendjes en vakanties zijn altijd van die echte gezinsmomenten. Even echt tijd voor elkaar. Eigenlijk best vreemd om dat over een aantal jaren niet meer zo te beleven.

Ach… laat ik maar niet te ver vooruit kijken. Nu beleven we onze gezinsvakantie gewoon nog samen. En geniet ik met volle teugen en heel bewust van al die dingen die wij samen beleven.

Advertenties

Een positief bericht

Het hoeft natuurlijk niet altijd een klaagzang te worden als ik een nieuwe blog schrijf. Blijven hangen in het verleden is niet aan mij besteed. Ik kijk graag vooruit. Maar om te zien waar je naartoe gaat, moet je ook zo nu en dan even stilstaan en kijken naar het moment. Op dit moment staan we er goed voor.

pinky-swear-329329_960_720De begeleiding van onze oudste zoon is weer gestart en het is duidelijk merkbaar. Hij zit weer iets beter in zijn vel en zijn tolerantie-level is weer normaal. Hij oefent twee keer per week met zijn begeleider aan planning, structuur, omgang met anderen en emoties. Sommige onderdelen blijven moeilijk (en eerlijk gezegd, zal dat ook niet echt makkelijk worden) maar alleen al het feit dat hij het probeert is een compliment waard.
Ook op school doet hij het goed. Hij heeft inmiddels zijn draai gevonden en nieuwe vrienden gemaakt. Waar zijn punten in het begin nog wat mager waren, komt hij nu met de ene 8 na de andere thuis. Geweldig om te zien hoe hij dit allemaal oppakt en ook echt zijn best voor doet.

Onze andere kerel zit ook veel beter in zijn vel. Ook hij heeft flinke sprongen gemaakt. Met een oudere broer die wat beter in de omgang is, verandert de sfeer in huis duidelijk. Hierdoor krijgt hij meer ruimte voor zichzelf en durft hij zich beter te laten zien (en horen). Hij heeft een aantal geweldige vrienden gemaakt en gaat met plezier naar school en de sportclub.

De kleinste – onze donderstraal – voelt zich ook helemaal in zijn element. Sinds januari blijft hij tussen de middag op school over en dat geeft hem een enorme ‘boost’  in zijn zelfvertrouwen. Hij durft meer voor zichzelf op te komen en is minder afhankelijk van mij. Ook hij heeft een leuk vriendenclubje om zich heen verzameld.

Het is zo fijn om te zien dat je kinderen op de goede weg zijn. Ze worden steeds zelfstandiger, groter en meer zichzelf. En terwijl ik dit schrijf, voel ik de trots door mijn lichaam trekken. Trots op mijn kinderen; trots dat ze dit bereikt hebben, trots dat ze hun weg gevonden hebben, trots dat ze voor zichzelf op durven komen, trots dat ze vrienden gemaakt hebben, trots op de manier hoe ze zich door alles heengeslagen hebben.

De Kracht van Liefde

Sterre Hunive - PositiefIk lig op mijn buik en met mijn armen ondersteun ik mijn hoofd. Ik kijk uit over de blauwe zee. Ik kijk uit over het niets. Een eindeloze stilte van rust. Ik word overspoeld met een vreselijke gevoel van heimwee.”

In de Kracht van Liefde vertel ik het aangrijpende verhaal van een moeder die voor een hele zware taak staat. De opvoeding van haar kind is zoveel anders dan ze zich had voorgesteld. Een opvoeding die verre van standaard is. Een opvoeding die haar dwingt om anders te kijken naar haar eigen leven. Alle gebruikelijke regels lijken niet te gelden. En voortdurend zoekt ze naar de beste balans tussen wat toegestaan is en wat mogelijk is. Een balans die ze kwijt lijkt te zijn. Ze lijkt de grip op haar leven te verliezen, maar uiteindelijk vindt ze de kracht om verder te gaan. Voor haar kind. Voor haar gezin. Voor zichzelf. En alleen met de kracht van liefde, die alleen een moeder kan voelen, vindt ze de energie die ze nodig heeft.

De Kracht van Liefde maakt onderdeel uit van de verhalenbundel ‘De Kracht van Positief’.  Een prachtig boek waarin 101 verhalen vertelt worden. Elk verhaal geeft je kracht en energie, die je voelt als je positief in het leven staat.

website: http://www.opladervoordegeest.nl/
bestellen: http://www.gigaboekshop.com/product_info.php/kracht-van-positief-p-767