Sociale druk?

Onze oudste heeft inmiddels het tweede jaar van het VMBO bereikt. Zijn inzet en gedrevenheid zijn ongekend en hij neemt het leren zeer serieus. Heerlijk om te zien, maar soms…..

Deze week staat in het teken van de proefwerken. TRAP week wordt het hier genoemd. Zoonlief heeft al twee weken voor aanvang zijn planning gemaakt en start met het studeren van de eerste vakken. Zeer gedisciplineerd leert hij iedere dag volgens zijn planning. Gedreven herhaalt hij elke lesstof om aan het einde van de dag met zijn boeken en schriften te vragen om een overhoring.

In een flashback vlieg ik terug in de tijd. Terug naar mijn eigen schooltijd.
Ook ik maakte altijd een planning. Keurig op papier (er was nog geen computer om dit op te plannen). Schriften vol schreef ik over vanuit de boeken. Vingers blauw van de inkt waren aan het einde van de dag een stille getuige van mijn harde werk. In de proefwerk week zette ik alles om mij heen in pauze-stand en studeerde ik dag en nacht. Sport sloeg ik over, mijn pianolessen werden verschoven. Vriendinnen zag ik even niet.
Aan het einde van de periode werd ik beloond met zesjes en zevens. Vol trots sloot ik de week af, om langzaam vooruit te plannen naar de volgende.

Tijden veranderen, kinderen veranderen. Toch zie ik diezelfde gedrevenheid en vastberadenheid terug. Zoonlief laat ook alles staan en concentreert zich volledig op de studie. Voetbal slaat hij over, afspraken worden verschoven. Hoewel hij gebruik kan maken van zijn laptop, gaat de voorkeur uit naar ouderwetse pen en papier.

Wat ik extra knap vind, is het weerstaan van de sociale contact momenten. Twitter, Facebook en Instagram worden volledig genegeerd. E-mails niet beantwoord en zijn WhatsApp een week lang niet bekeken. Hoe doet hij dat toch?
De hele wereld wordt gek van de sociale druk, kan niet zonder smartphone en is verslaafd aan het controleren van nieuwe berichten. Zoonlief kan uren naar het kleine scherm op zijn telefoon staren, behalve in de proefwerk week. Dan verdwijnen alle elektronische apparaten en worden ze volledig genegeerd. Niet omdat ik dat opdraag, maar uit eigen, vrije wil.

In zijn hoofd is een proefwerk week, ook echt een week om te leren. Hij kan alle afleidingen weerstaan en de sociale druk totaal negeren. En dit zijn de momenten waarop ik mij realiseer dat ook wij soms nog wat van onze ‘speciale’ kinderen kunnen leren.

Advertenties

Hoe leer je als je je niet kunt concentreren

Sterre Hunvie - concentratieHugo heeft heel veel problemen met zijn concentratie. Hij heeft een hekel aan lezen, omdat je daarbij geconcentreerd de letters moet combineren om woorden te vormen. Hij vindt kleuren en tekenen niet leuk, omdat het te lang duurt voordat er daadwerkelijk een kunstwerk ontstaat. En hij bouwt geen Lego bouwwerken, omdat hij zich niet lang genoeg kan focussen op de bouwtekening.

Een groot struikelblok zal huiswerk worden. Nu is dat nog toekomstmuziek, maar wij zien de problemen zeker al opdoemen. Nu zit Hugo in groep 5 en krijgt hij nog geen huiswerk mee naar huis. Tot vorige week. Toen kreeg hij op  maandag de opdracht om de provincies en bijbehorende hoofdsteden te oefenen. Op vrijdag zou de juf hun kennis testen in de vorm van een toets. Hugo begreep direct dat hij serieus moest gaan oefenen en leren om de toets te kunnen maken. Het was immers zijn aller eerste leer-het-zelf-toets. En dat is best spannend. Zeker als je acht jaar ben.

Dus somde ik alle provincies en hoofdsteden op. Hij keek mij met verbaasde ogen aan. Het was direct duidelijk dat wij een andere aanpak nodig hadden. Kortere rijtjes dan. Ik noemde er twee op, liet hem die herhalen en daarna mocht hij spelen. Een half uur later vroeg ik naar de eerste twee, vulde zijn rijtje aan met een derde, liet hem die herhalen en hij kon terug naar zijn speelgoed. De eerste avond herhaalde hij moeiteloos vijf provincies en hoofdsteden. De tweede dag gingen we verder. En het rijtje werd langer. Vijf, zes, zeven, acht, ….. Op woensdagmiddag haalde ik een oude puzzel uit de kast. Een puzzel van Nederland, waarbij de provincies ingedeeld zijn met verschillende kleuren. Een makkelijke puzzel, want veel stukjes zouden te veel van zijn concentratie vragen. En samen maakte wij de puzzel voor de eerste keer, terwijl we het rijtje verder uitbreidden. En daarna maakte Hugo de puzzel nog een keer en nog een keer (vrijwillig en zonder verplichting)

Op donderdagmiddag kon hij alle provincies en hun hoofdsteden benoemen en aanwijzen op de kaart. En op vrijdag ging hij vol zelfvertrouwen naar school. Overtuigd van zijn kennis. En ’s middags kwam hij vrolijk naar huis gehuppeld. Hij had alles kunnen invullen.

Op het moment dat ik dit schrijf, weet ik nog niet hoe hij de toets uiteindelijk gemaakt heeft. Eigenlijk maakt mij dat ook niets uit. Waar het om gaat is dat het gelukt is om huiswerk te maken. Om een rijtje uit zijn hoofd te leren. Misschien niet zoals andere kinderen het doen, maar we hebben het samen toch maar mooi gedaan.