Werkende ouders

De vakanties zijn voorbij. Het nieuwe schooljaar is weer begonnen.
Behorende bij de regio Zuid, waren wij de laatste die een start maakte aan het schooljaar.
Terwijl vele van jullie al heelijk in het juiste ritme zitten, zijn wij nog volop aan het wennen en acclimatiseren.

schooltijdenDeze week waren dan ook de informatie avonden op de diverse scholen (ja, wij hebben wat scholen af te gaan tegenwoordig). Afgelopen maandag mocht ik op de te kleine bankjes van groep 3 plaats nemen. De juf vertelde vol enthousiasme over de ‘dingen’ die de kids dit jaar zouden leren. Ondanks dat ik natuurlijk voor de derde keer in groep 3 zit, valt mij op dat er wel heel ‘simpel’ gesproken wordt tegen ouders.
“De kinderen beginnen met de makkelijkste letters,” begon de juf haar verhaal. Volgens mij redelijk logisch, toch. We beginnen niet met de Q. Behalve dan voor Quincy, maar hij kan waarschijnlijk zijn naam al schrijven.
“Bij rekenen starten we met eenvoudige sommetjes tot 20,” werd er daarna verteld. Beetje sarcastisch; leren ze geen breken en percentages berekenen?

Maar goed, deze opmerkingen kon ik nog aan en een beetje giechelend met de moeder naast mij, kwamen wij de eerste helft van de introductie best goed door. Daarna kwam het gedeelte waarin ouders verzocht werden om te komen helpen. Helpen bij het lezen, helpen bij knutselen, helpen bij luizencontrole, helpen bij versieren, helpen bij uitstapjes, helpen, helpen, helpen. Met het thema: ‘samen werken en samenwerken’ werden alle ouders overgehaald om vooral te helpen.

Een schuld-gevoel borrelde in mijn buik. Ik slikte mijn frustratie weg en hield mijn mond.
Na een uurtje in de schoolbank, werden alle ouders verzocht zich naar de aula te begeven, waar de directeur nog een toespraak gaf. Ook hij kwam terug op het thema en het riedeltje van ‘helpen’ werd aangevuld met helpen bij de ouderraad, helpen in de MR, helpen in de moestuin, helpen met creatieve ideeën voor de knutselmiddagen, helpen bij het oudercafé, helpen, helpen, helpen.

Ik heb het woord ‘helpen’ nog nooit zo vaak gehoord als deze maandag avond.
Nu is er echt niets mis met helpen en om hulp vragen. Maar waarom wordt er geen rekening gehouden met werkende ouders?

Natuurlijk wil ik dol graag helpen. Samen met mijn zoon en zijn vriendjes iets leuks knutselen, een boekje lezen of ongedwongen met andere ouders deelnemen aan het oudercafé, maar als werkende moeder is dat voor mij niet mogelijk. Door het blijven herhalen van de hulp-vraag, borrelde het schuldgevoel verder omhoog. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat werkende ouders zich schuldig voelen dat ze überhaupt werken?

Toen ik de directeur daarop aansprak, was hij verbaasd. Er was nog nooit een ouder geweest die er iets van gezegd had (maar dat wil niet zeggen dat er niet meer ouders met hetzelfde gevoel rondlopen). Ik werd gelukkig als snel aangevuld door een andere werkende moeder, die met hetzelfde onderbuik gevoel rondliep. Ja, wij werken. Ja, wij zijn betrokken bij onze kinderen en bij hun onderwijs. Wij zijn ook aanwezig bij de informatie avond en wij luisteren aandachtig en reageren op datgene dat er gezegd wordt. Wij willen ook naar het oudercafé, maar niet op woensdagochtend. Wij willen ook helpen de klas te versieren, maar niet op vrijdagochtend. Wij willen helpen, maar kunnen niet tijdens schooltijden. Dan werken wij. Om na schooltijd er te zijn voor onze kids.

De directeur durfde zelfs te opperen dat we wellicht een dagje vrij konden nemen om te helpen. Hetzelfde geldt voor de 10 minuten gesprekken die er over een paar maanden weer aankomen. Het verzoek om dit in de avond te plannen, wordt meestal beantwoord met gezucht en gesteun. Ik moet mij al in allerlei bochten wringen om thuis te zijn tijdens vakanties en studiedagen. Met 40 schoolweken in een jaar, bijven er toch 12 weken over die een echte uitdaging zijn voor werkende ouders. Doe daarbij nog de studiedagen, en je komt al snel tot de conclusie dat je te weinig verlof dagen hebt.

Nu ben ik een werkende moeder. Hetzelfde geldt natuurlijk voor al die werkende vaders. Hoe leuk zou het zijn als ook de papa’s eens samen met hun kind iets kunnen doen op school? Werkende papa’s willen wellicht ook naar het oudercafé. Ze willen ook helpen bij het versieren van de klas of het onderhouden van de moestuin.

Ik houd heel veel van mijn kinderen en zie mijzelf als een betrokken ouder. Ik ben altijd thuis als de school uit is. Ik help bij het maken van het huiswerk. Ik teken en kleur, ik lees en bouw, ik knutsel en speel. We praten en lachen, we eten samen en besteden aandacht aan elkaar. Maar tijdens schooltijd, ben ik op mijn werk. Een direct oplossing heb ik niet. De schooltijden hoeven natuurlijk niet aangepast te worden, maar het zou fijn zijn als ouderactiviteiten wat meer in de avond gepland worden. En natuurlijk als (onze) leerkrachten iets meer begrip hebben voor de werkend ouder.

Advertenties

Hoe ver mag een leerkracht gaan?

Waar eindigt de verantwoordelijkheid van een ouder en begint die van een leerkracht? Een onzichtbare dunne lijn die we soms overschrijden. Maar wanneer gaan we te ver?

media_xl_1614358Eerste een stukje achtergrond informatie: Ik ben zo’n moeder die iedere ochtend fruit voor haar kinderen klaarmaakt. Appels en peren worden geschild, mandarijnen gepeld en druiven geplukt. Het trommeltje van mijn kinderen is iedere dag gevuld met een variatie aan vers fruit. Groente en fruit eten wordt op school gestimuleerd en met het lopende project: ‘Gezonde hap, gezonde stap’ zijn ze al enige tijd bezig om kinderen zich bewust te maken van gezond eten en bewegen.
Als moeder durf ik gerust te zeggen dat mijn kinderen redelijk sportief zijn. Ze worden niet moe van een rondje wandelen door het park, draaien hun hand niet om voor een extra gymles en doen enthousiast mee aan de junior breakout run. Het zijn – alle drie – dunne sprieten, met een ideale BMI.

Maar net zoals alle moeders, kamp ik wel eens met tijdgebrek. Vanochtend was zo’n ochtend. Terwijl ik haastig alle touwtjes in de hand probeerde te houden, liep het toch allemaal nét iets anders. En zo belandde er vanochtend een Sultana-koekje in de trommel. Nu snap ik echt wel dat vers fruit niet te vergelijken is met een Sultana, maar volgens mij nog altijd een gezondere oplossing dan een stroopwafel of chocolade-koek.

Toen ik vandaag om half één mijn kids verzamelt had, klaagde de jongste dat hij z’n honger had. En al snel volgde het verhaal dat hij zijn koekje niet mocht opeten van de juf, omdat het niet gezond was. Als alternatief werd hem een appel-partje van een klasgenoot aangeboden. Wellicht begrijpen jullie mijn verbazing hierover. Ben ik als moeder niet diegene die verantwoordelijk is voor het tussendoortje van mijn kind? Gaat een leerkracht echt zo ver op de stoel van opvoeder zitten, dat zij bepaald wat er gegeten wordt? En moet mijn kind daar dan de dupe van worden, doordat hij de halve ochtend met honger in de klas gezeten heeft?

Stimuleren en het bespreekbaar maken van gezonde voeding vind ik een goede aanpak. Maar zodra de leerkracht zover gaat dat een kind zijn of haar koekje niet meer mag (of durft) op te eten, is er toch echt iets mis. Dus vandaar mijn vraag: hoe ver mag een leerkracht gaan?