Stoer!

Ik snap het. Ik ben zelf ook puber geweest.
Je bent dertien jaar, de hormonen gieren door je lichaam en je wordt al boos als de kleinste haar verkeerd zit. Je kijkt op tegen de ‘grotere’ jongens en voelt je te ‘oud’ voor de ‘kleintjes’. Je wilt er zo graag bij horen, dat je er werkelijk alles voor over hebt. In die onmogelijke poging om er bij te horen, kies je heel bewust je kledingstijl, je accessoires en je nieuwe kapsel. Niets laat je aan het toeval over, over alles wordt nagedacht.

Eindeloos nagedacht zelfs. Je tobt over alles en durft geen keuzes te maken. Want terwijl je zelf een blauwe tas super mooi vindt, heb je gehoord dat zwart de nieuwste trend is. En dat terwijl op school die ene ‘stoere’ jongen toch echt een rode heeft. Ga je dan voor je eigen keuze? Voor de trend? Of volg je het voorbeeld? Het lijken de moeilijkste beslissingen die ooit in je leven gaat nemen.

Om mee te gaan met de groep, moet je bewijzen dat je er ook echt bij hoort. Buitenbeentjes worden niet geaccepteerd. Wellicht getolereerd, maar dat alleen zo lang ze niet in de weg lopen. Je bent een stoere jongen als je je stoer gedraaid. Maar wat nu als je graag tot die stoere jongens wilt behoren, maar het ontbreekt je aan dat stoere imago.

Dagelijks zijn er tal van jongeren die zich bewijzen ten opzichte van klasgenoten, leeftijdgenoten of lotgenoten. Er wordt iets gemold omdat andere dat van je verwachten, er wordt iets gestolen omdat andere dat van je eisen. Er worden brutale antwoorden gegeven omdat anderen daarom lachen. En terwijl dat jaren geleden nog stiekem gebeurde, moet nu alles op video staan en het liefst zo snel mogelijk op YouTube verschijnen (waar anderen er vervolgens nog harder om lachen).

Zoonlief hoort bij de categorie ‘buitenbeentje’. Eigenlijk niet zo vreemd; zijn gedrag en ‘achterstand’ in sociaal-emotionele ontwikkeling vallen duidelijk op en worden inmiddels door de groep geaccepteerd. Zo is hij en dat hoort bij hem. Daardoor valt hij buiten de groep ‘stoere’ jongens. Zelf vindt hij dit prima. Het idee dat andere jongens tegen hem opkijken en meiden als zoemende bijen om hem heen zweven, geeft hem de kriebels. Dus blijft hij gewoon zichzelf.

animatiemagazijn.phpGisteren vond een van zijn klasgenoten het nodig om hem uit te dagen. Het zal wel een soort van weddenschap of opdracht geweest zijn van de vaste clan. Geen idee, boeit ook niet. Feit is dat gedurende de lessen betreffende klasgenoot al behoorlijk aan het treiteren was, de knul besloot om zoonlief na school op te wachten en hem uit te dagen tot een gevecht. Zoonlief wilde echter liever het bekende ‘hazenpad’ kiezen, maar werd tegengehouden door omstanders. Er volgde een eenzijdig gevecht, waarbij de fiets van zoonlief de meeste klappen en trappen incasseerde. Zoonlief werd flink geraakt op zijn onderarm en een aantal keren op zijn bovenbenen. De woede kolkte omhoog en verzamelde zich in zijn linker vuist. Hij haalde één keer uit. Hard, gericht en met volle kracht raakte hij de wang van zijn tegenstander. De knul bleef beduusd achter, terwijl zoonlief naar huis fietste.

Ontdaan kwam hij thuis aan, belde mij met snikkende stem op en vertelde het verhaal. Kalmeren en geruststellen duurde uren.
De volgende dag durfde hij nauwelijks naar school, bang wat zijn klasgenoten van hem zouden denken. Bang dat hij weer aangevallen of getreiterd zou worden. Maar dat gebeurde niet. Hij wordt gezien als de held van de klas. Hij was namelijk diegene die het getreiterd negeerde, hij was diegene die zich niet liet uitdagen en hij was diegene die uiteindelijk met één uithaal direct het respect van de hele klas wist te winnen.

Ruzies, vechten; ik keur het niet goed. Maar stiekem ben ik toch een beetje trots op zoonlief. Want door zijn eigen weg te volgen, op zijn eigen manier te reageren, heeft hij nu toch het respect en de plek in de klas bemachtigd waar tal van kinderen op hopen.

Advertenties