Hoge pieken, diepe dalen

Niets is zo veranderlijk als het weer, zeggen ze vaak. Nou, ik weet nog wel iets dat binnen een paar tellen kan omslaan. Het humeur van mijn zoon.

Hugo zit inmiddels in het laatste jaar van zijn basisschool periode. Dat betekent dat er een hoop zaken afgerond worden, toesten gemaakt worden en nagedacht wordt over het voortgezet onderwijs. En dat valt niet mee. Voor ons – ouders – wel, maar het hoofd van mijn mannetje lijkt soms over te stromen.

Het basisschool advies is gegeven en de nieuwe school uitgezocht. We hebben de open dag bezocht en praten over de veranderingen die komen gaan. De ene dag is hij laaiend enthousiast, wil hij het liefst direct naar het voortgezet onderwijs, maar de andere dag is alles saai, stom en totaal niet leuk.

Gisteren was de inschrijfavond voor het VO. Ongeduldig wachtte hij tot het tijd was om te gaan. Opgewonden praatte hij over de klasgenoten die dezelfde keuze maakte en dapper sprak hij met een van de nieuwe leraren. “Wat wordt hij toch groot,’ dacht ik stiekem terwijl ik alles vanaf een afstandje bekeek.
Hij kan niet wachten totdat er een bureau op zijn kamer geplaatst word, wil eigenlijk de schoolboeken nu al ontvangen en weet precies welke laptop hij graag wilt hebben (deze is op het door ons gekozen VO verplicht). Hij heeft de schooltas al aangewezen en zoekt al naar stoere schriften en andere schoolspullen. Hij is er duidelijk aan toe en er ook echt klaar voor.

Maar dan gebeurd het… opeens slaat de stemming om. Hij zit op de bank, in elkaar gezakt, starend voor zich uit. Het duurt even voordat ik contact met hem kan maken. Hij is droevig, heeft nergens zin in, vindt alles stom en wil al helemaal niet praten over school (of wat dan ook).

School is niet het enige dat schommelingen in zijn humeur veroorzaakt. Hetzelfde zie ik gebeuren met voetbal trainingen. Het ene moment is hij lyrisch over alles dat met voetbal te maken heeft en het andere moment is het de stomste sport die je maar kunt bedenken. Hij gaat er ook zeker mee stoppen (op die momenten dan, want een paar minuten later is het weer super leuk en blijft hij het eeuwig doen).

Hoge pieken, diepe dalen kenmerken zijn humeur op dit moment. Er is geen tussenweg, geen rustig bergpad, geen middenweg. The sky is the limit of how low can you go. En dit wisselt sneller dan het weer. In een ommezwaai verandert mijn enthousiaste zoon in een doemdenker, maar ook anders om kan het net zo snel gaan. Ik hoef daar vrijwel niets voor te doen. Geen opbeurende gesprekken of remmende woorden. Hij doet het zelf.

Gelukkig is zijn emotionele toestand goed af te lezen aan zijn houding.
Ik begrijp heel goed dat de komende veranderingen een behoorlijke impact hebben.
Ik probeer hem maar zo goed mogelijk te helpen. Bij de pieken en bij de dalen. Als hij wilt praten kan dat en als hij even alleen tegen mij aan wilt liggen, dan kan dat ook.

Advertenties

ADD: de emotionele schommelingen van een ADD’er

bluemondayEmotie; een prachtige manier om je gemoedstoestand te tonen. Lachen van vreugde, huilen van verdriet. Terwijl de meeste mensen lang kunnen nagenieten van een mooi moment, is een ADD’er die al snel vergeten. Emotionele schommelingen gaan sneller dan de snelste raceauto. En dat is voor een partner van een ADD’er niet altijd even makkelijk. Het ene moment is de wereld om ons heen zonnig en is ‘the sky the limit’. Maar in een oogwenk komen er donkere onweerswolken en wordt de lucht gevuld met neerslachtigheid.

Vorige week keken Remco en ik naar 2DOC: het beste voor Kees. (link: http://gemi.st/KN_1658125). Een prachtige documentaire over de 44-jarig autist Kees, die bij zijn ouders woont. Wat voor ons begon als een gezellige avond samen, eindigde in een treurige nacht. Remco zag een vreselijk doom-scenario, aangezien onze oudste het Syndroom van Asperger heeft. Remco zag zichzelf in de toekomst al jaren met een thuiswonende volwassen zoon zitten, waarbij er geen tijd en energie meer was voor onze relatie. Als beelddenker had hij het complete plaatje in no time voorgesteld. “Dat trek ik echt niet. Dan spring ik echt van een brug.” waren zijn woorden.

Ik begrijp zijn reactie en gevoel hierbij. Mijn voorkeur heeft het zeker ook niet. Een thuiswonende zoon van boven de 40 jaar, terwijl Remco en ik eigenlijk willen genieten van ons pensioen. Maar persoonlijk bekijk ik de toekomst graag iets positiever. Ik realiseer mij dat het voor Victor (nu 11 jaar) waarschijnlijk een iets grotere uitdaging zal zijn om zelfstandig te wonen en compleet voor zichzelf te zorgen. Maar ik blijf vertrouwen op onze kracht als ouders om hem te sturen, trainen en begeleiden naar zelfstandigheid.

Terwijl we in bed liggen, probeer ik Remco ervan te overtuigen dat het best mee zal vallen en dat we het zeker niet zover zullen laten komen. Maar wat ik eigenlijk wil is mijn vrolijke en opgewekte man weer terug. Ik weet inmiddels uit ervaring dat het uren, soms zelfs dagen, kan duren voordat hij de negativiteit kwijt is en weer vrolijk wordt. Maar als de pret dan eenmaal aanwezig is, is hij ook niet te stoppen.

Terwijl de omschakeling van vrolijk naar neerslachtig sneller gaat dan een hogesnelheidstrein, is voor het omgekeerde meer nodig. Remco heeft heel veel moeite om uit de neerwaartse spiraal te stappen en het positieve weer te zien. Terwijl we genieten van de lentezon en de kinderen vrolijk spelen op het strand, piekert hij nog even na. Met hangende schouders stapt hij met de jongste het water in, omdat hij het smekend vroeg en met gebogen hoofd bouwt hij mee aan het zandkasteel van de oudste twee. Daarna gaat hij op de handdoek liggen en valt in slaap. Gedurende drie kwartier laten we hem met rust en speel ik vrolijk met de kinderen op het strand en in het water. Als Remco weer wakker wordt, is hij een compleet ander mens. Alle negativiteit is verdwenen en hij geniet zichtbaar van het moment. Hij is terug in het hier-en-nu en kan weer genieten.

Een opgewekte papa die echt speelt met de kinderen. En iedereen geniet. Een vrolijke echtgenoot die zijn liefde durft te laten zien. De man waar ik zoveel jaren geleden verliefd op geworden ben. Maar de emotionele achtbaan die hem voortdurend van links naar rechts slingert, blijft aanwezig. Een eenvoudige opmerking, een simpele blik, meer is er niet nodig om hem terug te duwen in negativiteit, droefheid en neerslachtigheid.

Gelukkig gaat het inmiddels weer beter. Vorige jaar hadden we een zeer negatieve periode. Niets was leuk, niets leek te boeien. Ondanks dat de winter al lang voorbij was en de zon zijn gezicht regelmatig liet zien, was Remco depressief. Zo erg zelfs dat ik hem naar de arts gestuurd heb. Er moest namelijk iets gebeuren.

De wachtlijst bij de GGZ was vreselijk lang en het was al snel duidelijk dat we daar onze hulp niet zouden vinden. De huisarts kon weinig voor ons betekenen en we gingen zelf opzoek naar antwoorden. We zijn bewuster gaan leven; gezondere voeding, meer fruit, verse groenten en 3x per week joggen. Verder hebben we de Concerta vervangen voor Ritalin en langzaam krabbelde hij uit zijn dal. Een dieptepunt dat we overwonnen hebben. Samen. Omdat Remco zijn emotie met mij wilde delen en ik wilde luisteren.