Sociale druk?

Onze oudste heeft inmiddels het tweede jaar van het VMBO bereikt. Zijn inzet en gedrevenheid zijn ongekend en hij neemt het leren zeer serieus. Heerlijk om te zien, maar soms…..

Deze week staat in het teken van de proefwerken. TRAP week wordt het hier genoemd. Zoonlief heeft al twee weken voor aanvang zijn planning gemaakt en start met het studeren van de eerste vakken. Zeer gedisciplineerd leert hij iedere dag volgens zijn planning. Gedreven herhaalt hij elke lesstof om aan het einde van de dag met zijn boeken en schriften te vragen om een overhoring.

In een flashback vlieg ik terug in de tijd. Terug naar mijn eigen schooltijd.
Ook ik maakte altijd een planning. Keurig op papier (er was nog geen computer om dit op te plannen). Schriften vol schreef ik over vanuit de boeken. Vingers blauw van de inkt waren aan het einde van de dag een stille getuige van mijn harde werk. In de proefwerk week zette ik alles om mij heen in pauze-stand en studeerde ik dag en nacht. Sport sloeg ik over, mijn pianolessen werden verschoven. Vriendinnen zag ik even niet.
Aan het einde van de periode werd ik beloond met zesjes en zevens. Vol trots sloot ik de week af, om langzaam vooruit te plannen naar de volgende.

Tijden veranderen, kinderen veranderen. Toch zie ik diezelfde gedrevenheid en vastberadenheid terug. Zoonlief laat ook alles staan en concentreert zich volledig op de studie. Voetbal slaat hij over, afspraken worden verschoven. Hoewel hij gebruik kan maken van zijn laptop, gaat de voorkeur uit naar ouderwetse pen en papier.

Wat ik extra knap vind, is het weerstaan van de sociale contact momenten. Twitter, Facebook en Instagram worden volledig genegeerd. E-mails niet beantwoord en zijn WhatsApp een week lang niet bekeken. Hoe doet hij dat toch?
De hele wereld wordt gek van de sociale druk, kan niet zonder smartphone en is verslaafd aan het controleren van nieuwe berichten. Zoonlief kan uren naar het kleine scherm op zijn telefoon staren, behalve in de proefwerk week. Dan verdwijnen alle elektronische apparaten en worden ze volledig genegeerd. Niet omdat ik dat opdraag, maar uit eigen, vrije wil.

In zijn hoofd is een proefwerk week, ook echt een week om te leren. Hij kan alle afleidingen weerstaan en de sociale druk totaal negeren. En dit zijn de momenten waarop ik mij realiseer dat ook wij soms nog wat van onze ‘speciale’ kinderen kunnen leren.

Advertenties