Terug in Nederland

De drie dagen in België zitten er op en onze oudste is weer terug in Nederland.

Zoonlief had zich aangemeld voor het uitwisselingsprogramma van 2 VMBO. Samen met 7 andere jongens en iets meer meiden (hij heeft ze niet geteld) vertrok hij woensdag naar een onbekende stad in België. Zijn tas gepakt, zijn haren gekamd; klaar voor het avontuur.

Geduldig wachtte ik op een berichtje, maar het bleef stil. Met ‘geen nieuws is goed nieuws’ stelde ik mijzelf tot rust, maar naar mate het later werd, werden de kriebels erger. Tja, ondanks zijn leeftijd, blijf ik een bezorgde moeder.
Om kwart over acht hield ik het niet meer en appte: “hoe is het daar?” Er kwam geen reactie.
Kwart voor negen piepte mijn telefoon en verscheen “Wel oké” op mijn display. Dat klonk niet echt enthousiast. Ik besloot om niet in te gaan op het negatieve en vooral het positieve te benoemen. Voorzichtig filteren wat ‘wel oké’ was en welk gedeelte een positiever bericht tegen hield.

vlag-belgie-vlaggen-uni-frieslandNa wat vissen bleek al snel dat hij een top dag gehad had. De Belgische leerlingen waren leuk, aardig en attent. Na schooltijd was hij uitgenodigd om naar Brussel te gaan, waar ze het Atomium, Manneke Pis en binnenstad bekeken hadden. Ze aten frietjes op de markt en hadden veel gelachen.
Verder logeerde hij bij een aardige jongen. En terwijl hij daar op de bank zat, realiseerde hij zich dat hij het nog niet eens zo slecht had in Nederland.

Ik durf eerlijk toe te geven dat mijn kinderen best verwend zijn. Ieder een eigen slaapkamer, een TV met Playstation en een tablet in huis voor ieder kind. Ons huis staat aan een rustige pleintje, waar alleen bestemmingsverkeer komt. We wonen dicht bij de voetbalclub (5 minuten fietsen), dicht bij de scholen( 7 minuten fietsen) en in de buurt van het centrum (10 minuten fietsen). We eten iedere avond een complete maaltijd (met groente en vlees) en kunnen ieder jaar op vakantie. Zijn Belgische medestudent had veel van deze luxe niet. In de woonkamer stond 1 tv voor het gehele gezin, de paar slaapkamers werden gedeeld en de fietstocht naar school duurde 45 minuten. De maaltijd bestond uit een bord overkookte bonen met een stukje kip.
Zoonlief realiseerde zich dat hij echt niet mocht klagen en dat het leven dat zo normaal lijkt, toch niet voor iedereen de standaard is.

Zo zie je maar, een paar dagen logeren in een ander gezin kan ogen openen en het eigen leven doen waarderen.
Mijn leerpuntje? Ik hoef mij niet zoveel zorgen te maken. In sommige opzichten is hij een doodgewone puber.

Advertenties

Feestdagen

Voor de eerste keer in onze ‘kinder’-tijd heerst er geen Feestdagen-stress in ons huis.
Terwijl we in voorgaande jaren al behoorlijk in de stress, zenuwen en onrust zaten, is het ons dit jaar dan echt gelukt om alles zo normaal mogelijk te houden.

We proberen al jaren de decembermaand zo neutraal en normaal mogelijk te houden, maar telkens weer worden onze goede bedoelingen in de war geschopt door aangepaste schoolroosters, onverwacht bezoek of onvoorziene afspraken. We willen het niet, maar toch komt de decemberstress ieder jaar stiekem ons gezin binnen.

645f6905e94667b369f999909c82e818Dit jaar heb ik alles los gelaten en …… dat werkt vele malen beter.
In het voortgezet onderwijs (waar Victor naar toe gaat) wordt er vrijwel geen aandacht besteedt aan de feestdagen. Het zijn normale schoolweken, met huiswerk, toesten en een normaal rooster. Deze rust en regelmaat heeft Victor zeker nodig.
Op de basisschool van Hugo en Sam lijkt het ook veel rustiger en de gebruikelijk bezoekjes aan het Sinterklaashuis, de ijsbaan en de kerstdiners lijken beter gepland dan voorgaande jaren. De gebruikelijke cadeau-momenten hebben we samen gebracht naar oudjaar avond en de kerstdagen zo goed mogelijk gepland.

De rest die wij dit jaar hiervoor terugkrijgen is bijzonder.
Geen overspannen kinderen, die nerveus door het huis hollen. Geen kwade gezichten, omdat het allemaal net iets anders verloopt. Geen woede aanvallen, waarbij de sfeer direct een diepte punt bereikt. Maar heerlijk, rustige dagen, waar we gezamenlijk van genieten.

Voor ons is december net zo normaal als elke andere maand.
Voor ons is december net zo bijzonder als elke andere maand.
Voor ons is rust en regelmaat het mooiste cadeau.

Een grote broer om trots op te zijn

Terwijl wij ons haasten naar het ziekenhuis, blijft onze oudste thuis samen met zijn kleinere broertje. Victor en Sam zijn wel vaker samen alleen, maar dat is normaal maar van korte duur. Ondanks het forse leeftijdsverschil (14 en 6 jaar) kunnen de heren elkaar het leven behoorlijk zuur maken. Hun karakters kunnen niet meer van elkaar verschillen en hun interesses kunnen niet verder uit elkaar. Vandaar dat ik het samenzijn van deze twee zoveel mogelijk beperkt.

Op de betreffende vrijdag, kan het even niet anders. De huisarts heeft geadviseerd om een echo te maken van Hugo’s buikklachten en dus snel ik naar het ziekenhuis. ‘We zijn zo terug,’ roep ik nog naar binnen voordat ik de voordeur achter mij dichttrek. Maar het liep allemaal even anders. In mijn vorige blog deed ik hier al verslag over. Maar graag wil ik het verhaal van de ‘thuisblijven’ ook met jullie delen.

tijger-welp-orang-oetanVictor en Sam blijven alleen thuis. En tijdens deze uurtjes veranderd Victor in een zorgzame, lieve broer die alles voor zijn kleine broertje doet. Hij maakt limonade klaar, zorgt voor een koekje bij het drinken en stelt de TV af op het favoriete kanaal van Sam. Als het avond wordt (en ik via de WhatsApp hem laten weten dat het nog wel even duurt) dekt hij de tafel en wilt net een boterham smeren. Op dat moment is onze buurvrouw ingeschakeld en zij haalt de jongens op voor een warme maaltijd.

Na het eten neemt hij Sam weer mee naar huis, hij zorgt dat hij gedoucht is en brengt hem keurig op tijd naar bed. Daarna kijkt hij zelf nog even tv en op de standaard vrijdagavond bedtijd, stapt hij zelf onder de dekens.

De volgende ochtend kruipt Sam bij Victor in bed (Sam heeft niet meegekregen dat papa thuis gekomen is; Victor weet dat wel). Samen blijven ze nog even liggen, om daarna samen heel zachtjes naar beneden te sluipen.

Na het ontbijt helpen ze papa met de boodschappen, verzamelen alle was en zorgen dat het speelgoed opgeruimd is.
Als ik uiteindelijk met Hugo thuis kom, is de woonkamer opgeruimd en spelen ze samen met de Playmobil.

Kerel, wat heb je dat goed gedaan!
Zo’n onverwachte situatie en daar zo dapper op reageren!
Wat knap dat je zo goed voor Sam en jezelf heb gezorgd!

Moeder instinct slaat op hol

Donderdagmiddag kwam Hugo uit school met buikpijn. Hij voelde zich niet echt lekker en nestelde zich met een dekentje op de bank. De misselijkheid nam toe en niet veel later kwam de lunch weer voorbij. Buikgriep; was mijn voorzichtige conclusie.

Vrijdagmiddag liep hij krom door het huis. De buikpijn nam toe en zelf mijn hand op zijn buik leggen deed al pijn. Gealarmeerd door zijn klachten belde ik de huisarts. Ik legde de situatie uit en we werden verzocht direct naar de praktijk te komen.

doctor-563428_1280Na wat voelen en duwen en een kleine bloedtest (om een eventuele ontsteking te kunnen bepalen) zei de arts: “Het is verstandig om een echo te laten maken in het ziekenhuis. Ik heb de SEH al gebeld en jullie kunnen er direct terecht.”
De alarmbelletjes die eerder nog zachtjes klonken, begonnen nu serieus te rinkelen. Mijn moedergevoel stond op scherp en ik probeerde de gedachten aan iets ernstigs vooral niet over te dragen op Hugo.

Bij de SEH werd ons vertelt dat het redelijk druk was en dat we waarschijnlijk wel even zouden moeten wachten. Toen wij echter binnen tien minuten al door de verpleging geroepen werden, wist ik diep van binnen al dat het niet pluis was.

De verpleging stelde vele vragen, nam een urine- en bloedmonster dat direct naar het laboratorium werd gebracht. Even later verscheen een arts. Ook hij voelde, duwde en stelde een echo voor. Er volgde een echo.

Inmiddels begreep Hugo ook de ernst van de situatie en tranen rolden over zijn wangen. Tegen beter weten in probeerde ik hem nog op de vrolijken met “misschien valt het wel mee,” maar hij zei:”Nee, ik voel het gewoon. Het valt niet mee.”

Om kwart voor zes kwam het bevreesde antwoord. De bloedwaarde, symptomen en de echo wezen uit dat het een blindedarmontsteking was. De chirurg verscheen aan zijn bed en vertelde dat er nu direct plek was op de OK.

Ik belde papa, die met een noodgang naar het ziekenhuis kwam, en regelde iets voor de twee kanjers die geduldig thuis om ons zaten te wachten. En niet veel later werd het ziekenhuisbed door de gangen geloodst, op weg naar de OK.

medical-563427_1280De tijd leek stil te staan en tegelijkertijd ging alles als in een droom voorbij. Hugo lag klein en hulpeloos te wachten op de operatie. Bang voor wat er komen zou, verbaasd door de snelheid van alles. De verpleging, chirurg, anesthesist en assistenten stelden hem (en ons ouders) zoveel mogelijk op ons gemak. En eerlijk, dat deden ze erg goed.

Na een operatie van veertig minuten kregen we te horen dat we er echt net op tijd bij waren. De blindedarm was verwijderd en we mochten naar onze nog slapende kanjer.

Die nacht bleef ik bij hem in het ziekenhuis.
De volgende ochtend kwam de arts al vroeg.
We mochten weer naar huis.

Nu is het bijkomen van de schrik. Alle emoties verwerken en herstellen van de operatie.
En mijn dappere zoon? Hij ligt lekker op de bank met een goed excuus om te gamen.
En weet je wat? Dat mag ook gewoon.

Een zoon extra

Op het voortgezet onderwijs van mijn oudste is een uitwisselingsprogramma opgezet voor de tweede jaar studenten. Deze uitwisseling is vrijwillig en er kunnen slechts 10 jongens en 10 meiden aan meedoen.

Aangezien dit een geweldige kans is en een prachtige ervaring, bespraken wij de uitwisseling uitvoerig met onze oudste. Onze kanjer kent zijn zwakke en sterke punten inmiddels en samen bekeken we de mogelijkheden. Na een dagje nadenken, vulde hij het inschrijfformulier snel in. Hij had er zin in en hoopte vurig dat hij ingeloot zou worden.

Na twee weken afwachten, kwam het goede nieuws. Vanuit de 10 tweede jaar klassen, waren er slechts 7 jongens die het avontuur aandurfde te gaan. En zo stond mijn kanjer opeens op de lijst voor een uitwisseling.

7e31cf609e985180e60e8e5b210f011a_normalHet programma is eenvoudig: eerst komen de ‘Belgen’ naar Nederland en over twee maanden gaan de ‘Nederlanders’ naar België. Mijn kanjer wordt gekoppeld aan een Belgische jongen, die eerst bij ons logeert en waar hij later zal logeren. Een paar dagen voor de daadwerkelijke uitwisseling, krijgen we een overzicht met basisinformatie van onze tijdelijke zoon. Onze kanjer start direct met Appen met zijn ‘maatje’ en ze deden veel informatie nog voordat ze elkaar daadwerkelijk gezien hebben.

Woensdag was het zo ver. Onze tijdelijk zoon kwam samen met onze zoon uit school. Ze hadden daar al kennis gemaakt met elkaar en de andere uitwissel-studenten. Een keurige Belgische student stond op onze stoep. Hij stelde zich netjes voor en had zelfs een doosje Belgische Bonbons voor ons op zak. Na een algemeen praatje, verdwenen de heren naar onze ‘game’ kamer om daar direct te duidelijk in een potje Fifa.

Mijn zoon gedroeg zich als een keurige gastheer. Hij zorgde voor het drinken, verzorgde de lunch, regelde vervoer voor het school-fuif (iets waar hij overigens zelf niet naar toe wilde, maar zich keurig aanpaste), hij hield in alles rekening met onze gast.
Wat een prestatie! Wie had een aantal jaren geleden verwacht dat hij dit zou kunnen doen?

Op dit moment ben ik gewoon een trotse moeder. Even al het andere vergeten en kijken naar de geweldige prestatie die mijn zoon heeft neergezet.
Top, lieverd!