Een nieuwe tuin

Met de lente in de lucht, is het heel verleidelijk om in de tuin te werken.
Nu hebben wij in het najaar al besloten dat we onze tuin flink gaan aanpakken en ook de eerste sloopwerkzaamheden hebben we al een aantal maanden geleden uitgevoerd. Nu is het tijd voor de afronding.

De vorige bewoners hadden onze (kleine) tuin voorzien van diverse hoogte verschillen. Omdat de tuin al niet echt groot is, maakte dat alles optisch nog kleiner en heel onfunctioneel. Een stukje voor planten, dat eigenlijk net te groot is om er leuke bloemen in te zetten. Een houten vlonder die te klein was om er een tafel met stoelen op te plaatsen. En een terras dat onderverdeeld was in tegels en kiezels.

En zo besloten wij om alles eruit te halen en overal gras te leggen. Het afbreken begon en de tuin werd een puinhoop. De herfst maakte plaats voor de winter en de kinderen kwamen niet meer in de tuin. De deur bleef dicht, het uitzicht op de tuin bedekt door een dunne gordijn. De rommel bleef buiten en er had niemand last van.

Twee weekenden geleden was de tijd aangebroken om alle grond en aarde eruit te graven. 9,5 m2 grond moest eruit. Een hele klus. Manlief en ik hebben een hele zaterdag gewerkt om alles eruit te graven. De kids mochten binnen blijven. Natuurlijk kregen ze de mogelijkheid om te helpen, maar daar zagen ze snel van af.

Toch bereikte de rommel onze bankhangende kids. En het humeur van onze oudste sloeg om.
Rommel en verandering zijn nou net die dingen waar hij slecht tegen kan.
Ondanks dat hij weet dat het beter wordt, kan hij moeilijk inzien dat het uiteindelijk goed komt. De puinhoop in de tuin, levert puinhoop in zijn hoofd. Spullen liggen waar ze niet horen, tuinstoelen staan op een andere plaats.
Rationeel gezien snapt hij dat het er uiteindelijk beter op wordt, maar ondanks dat kan hij de ergernis en overtollige prikkels niet kwijt. En prikkels die je niet kwijt kunt, worden uiteindelijk afgevuurd binnen ons gezin. ‘Gelukkig’ was alleen ik deze keer het mikpunt van zijn frustratie. En eerlijk… ik kan er inmiddels wel tegen. Maar ondanks dat is het natuurlijk nooit fijn, want op deze manier was ik niet alleen lichamelijk moe van alle arbeid, maar ook emotioneel moe van alle discussies.

Afgelopen zaterdag kon het opbouwen beginnen. We herstelden het terras, snoeiden alle struiken en legden grasmatten. Na een dag hard werken was het resultaat zichtbaar. Een ruime tuin, vol groen gras. Oudste kwam tot rust. Rust in de tuin, rust in zijn hoofd, rust in mijn emoties.

En nu kunnen we samen genieten van de mooie lentedagen in onze nieuwe tuin.

Advertenties

Wat worden ze groot

Vijftien jaar geleden bestond ons gezin nog uit twee personen. Spontane etentjes waren goed te doen en vakanties planden we zo weinig mogelijk. Onze gezinssamenstelling veranderde en opeens huppelden er drie kids in ons leven.

Natuurlijk gebeurde dat niet ‘opeens’, maar soms voelt het wel zo. Jaren lijken voorbij te vliegen en bij iedere kinderverjaardag verwonder ik mij opnieuw over hoe snel het allemaal gaat. Onze oudste wordt in de zomer vijftien. Jeetje, vijftien!
Het lijkt alsof ik ergens een paar jaren mis. De tijd gaat zo snel. Je knippert een paar keer met je ogen en ze zijn alweer groter, zelfstandiger en ouder.

Gelukkig heb ik alles heel bewust meegemaakt. Alle veranderingen, problemen en mooie momenten hebben we bewust meegemaakt. We hebben er van geleerd en van genoten. Het is prettig om te ervaren dat ze mij steeds minder nodig hebben. Dat betekent toch dat ik ergens iets goed gedaan heb. Ze kunnen zich staande houden in de wereld en in de samenleving. Daar doe je het als moeder toch uiteindelijk voor. Ze werken zelfstandig en nemen verantwoordelijkheid. Heerlijk.

Net zoals de afgelopen jaren zo snel voorbij zijn gevlogen, verwacht ik dat de komende jaren ook in een oogwenk langsflitsen. Even een snelle berekening. Onze oudste is vijftien, de andere elf en onze jongste inmiddels zes.
Over drie jaar (misschien zelfs al eerder) gaat de oudste niet meer mee op vakantie. En over zes jaar de andere ook niet meer. Maar over zes jaar is onze jongste ‘pas’ twaalf jaar. Snelle conclusie: over zes jaar gaan we nog maar met één kind op vakantie.

Wat een vreemde gedachte… Ik geniet nog altijd echt van onze gezamenlijke tripjes. Uitstapjes, weekendjes en vakanties zijn altijd van die echte gezinsmomenten. Even echt tijd voor elkaar. Eigenlijk best vreemd om dat over een aantal jaren niet meer zo te beleven.

Ach… laat ik maar niet te ver vooruit kijken. Nu beleven we onze gezinsvakantie gewoon nog samen. En geniet ik met volle teugen en heel bewust van al die dingen die wij samen beleven.

Hoge pieken, diepe dalen

Niets is zo veranderlijk als het weer, zeggen ze vaak. Nou, ik weet nog wel iets dat binnen een paar tellen kan omslaan. Het humeur van mijn zoon.

Hugo zit inmiddels in het laatste jaar van zijn basisschool periode. Dat betekent dat er een hoop zaken afgerond worden, toesten gemaakt worden en nagedacht wordt over het voortgezet onderwijs. En dat valt niet mee. Voor ons – ouders – wel, maar het hoofd van mijn mannetje lijkt soms over te stromen.

Het basisschool advies is gegeven en de nieuwe school uitgezocht. We hebben de open dag bezocht en praten over de veranderingen die komen gaan. De ene dag is hij laaiend enthousiast, wil hij het liefst direct naar het voortgezet onderwijs, maar de andere dag is alles saai, stom en totaal niet leuk.

Gisteren was de inschrijfavond voor het VO. Ongeduldig wachtte hij tot het tijd was om te gaan. Opgewonden praatte hij over de klasgenoten die dezelfde keuze maakte en dapper sprak hij met een van de nieuwe leraren. “Wat wordt hij toch groot,’ dacht ik stiekem terwijl ik alles vanaf een afstandje bekeek.
Hij kan niet wachten totdat er een bureau op zijn kamer geplaatst word, wil eigenlijk de schoolboeken nu al ontvangen en weet precies welke laptop hij graag wilt hebben (deze is op het door ons gekozen VO verplicht). Hij heeft de schooltas al aangewezen en zoekt al naar stoere schriften en andere schoolspullen. Hij is er duidelijk aan toe en er ook echt klaar voor.

Maar dan gebeurd het… opeens slaat de stemming om. Hij zit op de bank, in elkaar gezakt, starend voor zich uit. Het duurt even voordat ik contact met hem kan maken. Hij is droevig, heeft nergens zin in, vindt alles stom en wil al helemaal niet praten over school (of wat dan ook).

School is niet het enige dat schommelingen in zijn humeur veroorzaakt. Hetzelfde zie ik gebeuren met voetbal trainingen. Het ene moment is hij lyrisch over alles dat met voetbal te maken heeft en het andere moment is het de stomste sport die je maar kunt bedenken. Hij gaat er ook zeker mee stoppen (op die momenten dan, want een paar minuten later is het weer super leuk en blijft hij het eeuwig doen).

Hoge pieken, diepe dalen kenmerken zijn humeur op dit moment. Er is geen tussenweg, geen rustig bergpad, geen middenweg. The sky is the limit of how low can you go. En dit wisselt sneller dan het weer. In een ommezwaai verandert mijn enthousiaste zoon in een doemdenker, maar ook anders om kan het net zo snel gaan. Ik hoef daar vrijwel niets voor te doen. Geen opbeurende gesprekken of remmende woorden. Hij doet het zelf.

Gelukkig is zijn emotionele toestand goed af te lezen aan zijn houding.
Ik begrijp heel goed dat de komende veranderingen een behoorlijke impact hebben.
Ik probeer hem maar zo goed mogelijk te helpen. Bij de pieken en bij de dalen. Als hij wilt praten kan dat en als hij even alleen tegen mij aan wilt liggen, dan kan dat ook.

Feestdagen

Voor de eerste keer in onze ‘kinder’-tijd heerst er geen Feestdagen-stress in ons huis.
Terwijl we in voorgaande jaren al behoorlijk in de stress, zenuwen en onrust zaten, is het ons dit jaar dan echt gelukt om alles zo normaal mogelijk te houden.

We proberen al jaren de decembermaand zo neutraal en normaal mogelijk te houden, maar telkens weer worden onze goede bedoelingen in de war geschopt door aangepaste schoolroosters, onverwacht bezoek of onvoorziene afspraken. We willen het niet, maar toch komt de decemberstress ieder jaar stiekem ons gezin binnen.

645f6905e94667b369f999909c82e818Dit jaar heb ik alles los gelaten en …… dat werkt vele malen beter.
In het voortgezet onderwijs (waar Victor naar toe gaat) wordt er vrijwel geen aandacht besteedt aan de feestdagen. Het zijn normale schoolweken, met huiswerk, toesten en een normaal rooster. Deze rust en regelmaat heeft Victor zeker nodig.
Op de basisschool van Hugo en Sam lijkt het ook veel rustiger en de gebruikelijk bezoekjes aan het Sinterklaashuis, de ijsbaan en de kerstdiners lijken beter gepland dan voorgaande jaren. De gebruikelijke cadeau-momenten hebben we samen gebracht naar oudjaar avond en de kerstdagen zo goed mogelijk gepland.

De rest die wij dit jaar hiervoor terugkrijgen is bijzonder.
Geen overspannen kinderen, die nerveus door het huis hollen. Geen kwade gezichten, omdat het allemaal net iets anders verloopt. Geen woede aanvallen, waarbij de sfeer direct een diepte punt bereikt. Maar heerlijk, rustige dagen, waar we gezamenlijk van genieten.

Voor ons is december net zo normaal als elke andere maand.
Voor ons is december net zo bijzonder als elke andere maand.
Voor ons is rust en regelmaat het mooiste cadeau.

Een grote broer om trots op te zijn

Terwijl wij ons haasten naar het ziekenhuis, blijft onze oudste thuis samen met zijn kleinere broertje. Victor en Sam zijn wel vaker samen alleen, maar dat is normaal maar van korte duur. Ondanks het forse leeftijdsverschil (14 en 6 jaar) kunnen de heren elkaar het leven behoorlijk zuur maken. Hun karakters kunnen niet meer van elkaar verschillen en hun interesses kunnen niet verder uit elkaar. Vandaar dat ik het samenzijn van deze twee zoveel mogelijk beperkt.

Op de betreffende vrijdag, kan het even niet anders. De huisarts heeft geadviseerd om een echo te maken van Hugo’s buikklachten en dus snel ik naar het ziekenhuis. ‘We zijn zo terug,’ roep ik nog naar binnen voordat ik de voordeur achter mij dichttrek. Maar het liep allemaal even anders. In mijn vorige blog deed ik hier al verslag over. Maar graag wil ik het verhaal van de ‘thuisblijven’ ook met jullie delen.

tijger-welp-orang-oetanVictor en Sam blijven alleen thuis. En tijdens deze uurtjes veranderd Victor in een zorgzame, lieve broer die alles voor zijn kleine broertje doet. Hij maakt limonade klaar, zorgt voor een koekje bij het drinken en stelt de TV af op het favoriete kanaal van Sam. Als het avond wordt (en ik via de WhatsApp hem laten weten dat het nog wel even duurt) dekt hij de tafel en wilt net een boterham smeren. Op dat moment is onze buurvrouw ingeschakeld en zij haalt de jongens op voor een warme maaltijd.

Na het eten neemt hij Sam weer mee naar huis, hij zorgt dat hij gedoucht is en brengt hem keurig op tijd naar bed. Daarna kijkt hij zelf nog even tv en op de standaard vrijdagavond bedtijd, stapt hij zelf onder de dekens.

De volgende ochtend kruipt Sam bij Victor in bed (Sam heeft niet meegekregen dat papa thuis gekomen is; Victor weet dat wel). Samen blijven ze nog even liggen, om daarna samen heel zachtjes naar beneden te sluipen.

Na het ontbijt helpen ze papa met de boodschappen, verzamelen alle was en zorgen dat het speelgoed opgeruimd is.
Als ik uiteindelijk met Hugo thuis kom, is de woonkamer opgeruimd en spelen ze samen met de Playmobil.

Kerel, wat heb je dat goed gedaan!
Zo’n onverwachte situatie en daar zo dapper op reageren!
Wat knap dat je zo goed voor Sam en jezelf heb gezorgd!