#openup-week

Van 1 tot 4 mei organiseert 3FM samen met MIND de #openup-week. Daarmee willen wij meer aandacht vragen voor psychische klachten en de mogelijkheid om hier samen over te kunnen praten. Psychische klachten kan iedereen krijgen. Praten over je problemen helpt. Door jouw verhaal te delen, inspireer je ook anderen open te durven praten over hun klachten.

Al lange tijd praat en schrijf ik open over de de ADD en Asperger in ons gezin. Praten is belangrijk. Ik zie dat het praten met mijn kinderen voor iedereen een aanvulling is. Ze krijgen een beter eigen inzicht, leren dat verschillen niet vervelend hoeven te zijn en begrijpen beter waarom mensen niet allemaal hetzelfde reageren. Voor sommige is een psychische aandoening totaal geen ‘handicapt’ terwijl anderen het vreemd, lastig of zelfs onzin vinden. Samen praten helpt.

Ook ik leer veel van onze gesprekken. Door samen te praten, leer ik op een andere manier naar zaken te kijken. Een andere gedachte kan soms nieuwe inzichten geven. Niet iedereen denkt hetzelfde en dat merk ik ook bij mijn kinderen. Voor het ene kind zijn emoties heel logisch, terwijl het andere kind hier totaal niets van begrijp. Voor het ene kind is een plotseling verandering heel leuk, terwijl het andere kind hier helemaal hysterisch van wordt. In ons huishouden zijn de verschillen groot. Maar met praten en delen, begrijpen wij elkaar steeds beter.

Praten gaat verder dan alleen binnen ons eigen gezin. Over onze ervaringen schrijf ik regelmatig een blog, dat door vele gelezen en gedeeld wordt. Anderen kunnen hier kracht uit putten, tips uit halen of zich even niet zo ‘apart’ voelen.   Deze worden nog steeds door vele gelezen en geraadpleegd. Het delen van je ervarin

Eerder startte ik samen met Suzan en Janine de campagne Diagnose, heel normaal. Met de campagne wil ik duidelijk maken dat het normaal is om hulp te zoeken, het normaal is om het probleem te benoemen en het normaal is om hulp te krijgen bij je problemen. Het probleem zelf staat hier los van. Mensen moeten open over hun aandoening kunnen praten, waardoor er meer begrip ontstaat en iedereen zich geaccepteerd voelt. Diagnoses moeten uit de taboesfeer gehaald worden en iedereen moet op een normale manier hier over kunnen praten. Met negeren, er niet over te praten of je kop in het zand te steken wordt het niet beter.

Nu hoef je geen schrijfwonder te zijn om je verhaal te delen. Praten kan ook met vrienden, collega’s en familie. Gewoon tijdens een kopje thee. Praten is ook een stukje verwerking. Openheid naar jezelf helpt bij het accepteren en het beter begrijpen van je omgeving en jezelf. Dus praat, schrijf en vlog over alles dat je meemaakt. Deel je ervaringen met anderen en samen creëren we zo een wereld waarin psychische klachten en aandoeningen beter geaccepteerd worden.

MIND is een initiatief van Landelijk Platform GGz & Fonds Psychische Gezondheid/Korrelatie
www.wijzijnmind.nl

#diagnoseheelnormaal is een initiatief van Suzan Otten-Pablos, Janine Scherpenberg en Sterre Hunvie
http://www.diagnoseheelnormaal.nl

Ervaringsverhalen: “Leven met ADD” en “Chaos in je hoofd” en “De waanzin voorbij

Advertenties

Hoge pieken, diepe dalen

Niets is zo veranderlijk als het weer, zeggen ze vaak. Nou, ik weet nog wel iets dat binnen een paar tellen kan omslaan. Het humeur van mijn zoon.

Hugo zit inmiddels in het laatste jaar van zijn basisschool periode. Dat betekent dat er een hoop zaken afgerond worden, toesten gemaakt worden en nagedacht wordt over het voortgezet onderwijs. En dat valt niet mee. Voor ons – ouders – wel, maar het hoofd van mijn mannetje lijkt soms over te stromen.

Het basisschool advies is gegeven en de nieuwe school uitgezocht. We hebben de open dag bezocht en praten over de veranderingen die komen gaan. De ene dag is hij laaiend enthousiast, wil hij het liefst direct naar het voortgezet onderwijs, maar de andere dag is alles saai, stom en totaal niet leuk.

Gisteren was de inschrijfavond voor het VO. Ongeduldig wachtte hij tot het tijd was om te gaan. Opgewonden praatte hij over de klasgenoten die dezelfde keuze maakte en dapper sprak hij met een van de nieuwe leraren. “Wat wordt hij toch groot,’ dacht ik stiekem terwijl ik alles vanaf een afstandje bekeek.
Hij kan niet wachten totdat er een bureau op zijn kamer geplaatst word, wil eigenlijk de schoolboeken nu al ontvangen en weet precies welke laptop hij graag wilt hebben (deze is op het door ons gekozen VO verplicht). Hij heeft de schooltas al aangewezen en zoekt al naar stoere schriften en andere schoolspullen. Hij is er duidelijk aan toe en er ook echt klaar voor.

Maar dan gebeurd het… opeens slaat de stemming om. Hij zit op de bank, in elkaar gezakt, starend voor zich uit. Het duurt even voordat ik contact met hem kan maken. Hij is droevig, heeft nergens zin in, vindt alles stom en wil al helemaal niet praten over school (of wat dan ook).

School is niet het enige dat schommelingen in zijn humeur veroorzaakt. Hetzelfde zie ik gebeuren met voetbal trainingen. Het ene moment is hij lyrisch over alles dat met voetbal te maken heeft en het andere moment is het de stomste sport die je maar kunt bedenken. Hij gaat er ook zeker mee stoppen (op die momenten dan, want een paar minuten later is het weer super leuk en blijft hij het eeuwig doen).

Hoge pieken, diepe dalen kenmerken zijn humeur op dit moment. Er is geen tussenweg, geen rustig bergpad, geen middenweg. The sky is the limit of how low can you go. En dit wisselt sneller dan het weer. In een ommezwaai verandert mijn enthousiaste zoon in een doemdenker, maar ook anders om kan het net zo snel gaan. Ik hoef daar vrijwel niets voor te doen. Geen opbeurende gesprekken of remmende woorden. Hij doet het zelf.

Gelukkig is zijn emotionele toestand goed af te lezen aan zijn houding.
Ik begrijp heel goed dat de komende veranderingen een behoorlijke impact hebben.
Ik probeer hem maar zo goed mogelijk te helpen. Bij de pieken en bij de dalen. Als hij wilt praten kan dat en als hij even alleen tegen mij aan wilt liggen, dan kan dat ook.

Gotta catch ‘em all!

“Waar gaan jullie naar toe?” vraagt een verbaasde buurvrouw.
Haar zoon en vriend stappen op de fiets en rijden weg.
“Naar de gym,” roept haar zoon over zijn schouder.
“Naar de sportschool?” vraagt ze verbaasd.
Haar zoon keert de fiets, komt terug en fiets een rondje om zijn moeder.
“Nee, naar de gym, mam. Je weet wel; Pokémon.” en weg is hij.

De buurvrouw kijkt mij verbaasd aan. Ik moet eerlijk bekennen dat ik direct wist wat hij ging doen en wat hij bedoelde.
‘Gym’ is een Pokémon term die regelmatig in ons huishouden valt.

landscape-1456483171-pokemon2Jaren geleden, toen onze oudste vier jaar was, kwam de Pokemon-rage in ons huis. Ontelbare keren werd de serie herhaald en ook  van de films kon hij geen genoeg krijgen. De rage breidde zich uit; Pokémon-knuffels, Pokémon-DVD’s, Pokémon-speeltjes en héél veel Pokémon-kaartjes. De hype zwakte langzaam af en na zo’n twee jaar was de lol er vanaf. Inmiddels kende en herkende ik alle Pocket Monsters.

En toen bereikte zoon twee de Pokémon leeftijd. De films werden opnieuw bekeken, de knuffels en speeltjes verhuisden een slaapkamer verder en er werden nog meer kaarten verzameld. En met al die herhaling, lukte met mij zelfs om de verschillende Pokemon aan hun silluet te herkennen. Ook deze keer duurde het zo’n jaar of twee. Waarna de rust in huis terugkeerde en de spelletjes niet meer afhankelijk waren van het aantal te vangen schattige diertjes.

En toen kwam zoon drie in dezelfde leeftijd. Aangezien de beide oudere broers de rage ontgroeit waren, werd er eigenlijk niet gesproken over Pokémon. Ondanks dat kwamen de Pokémon-kriebels toch ons huis in en niet veel later werden de knuffels, speeltjes en kaarten weer tevoorschijn gehaald. De DVD’s kwamen uit de kast en ons hele huishouden was wederom in Pokémon-stemming.
De oudere broers vonden het stiekem ook wel leuk en gezamenlijk begonnen ze aan de serie. Persoonlijk vind ik het wel schattig, dat de drie jongens, ondanks het enorme leeftijdsverschil, toch iets gevonden hebben dat ze samen boeit.

En nu… opeens is Pokémon echt ‘hot’. Niet alleen onze jongste stuitert door het huis bij het zien van een Pikachu, ook onze buurjongen (van inmiddels 19 jaar) wordt enthousiast van een Snorlax, Charmander of Mew. De officiële Nederlandse versie van de app is nog niet te krijgen, maar de Amerikaanse versie dwaalt al enkele dagen door Nederland. In het nieuws horen we berichten van jongeren die onopmerkzaam over het spoor wandelen. Geen veilige en wenselijke situatie.

Het positieve is dat kinderen en jongeren opeens weer buiten komen. Je kunt tegen Pokémon of digitale spellen zijn, maar laten we eerlijk zijn; kids komen zo wel buiten! We (volwassenen) kunnen ons verzetten tegen de digitale wereld en de online spellen vreemd, raar en eigenaardig vinden. Maar de jongere generatie groeit er mee op. Het nieuwe Pokémon Go is het eerste spel dat online gaming met buitenspelen combineert. Wat mij betreft een goede combinatie.

CTRL + ALT + DEL

Jongens, wat zij wij blij dat 2015 voorbij is. Het ene na het andere leek mis te gaan en net toen ik dacht dat het niet erger kon, gebeurde er weer iets onvoorspelbaars. Nu ben ik rationeel genoeg om te weten dat een datum op een kalender geen verschil maakt; 31 december is echt niet anders dan 1 januari. Gelukkig hebben wij alle hindernissen die wij in 2015 voor onze voeten kregen, nu afgerond, opgelost, aangepakt en weggepoetst.

Ik had net een ellenlang verhaal getypt over alles dat fout gegaan is in 2015 maar heb het ook weer gewist. Ik ben klaar met negativiteit en aangezien we alles opgepakt hebben en uiteindelijk weer in goede banen geleidt hebben, heb ik geen behoefte meer aan het herhalen van alle ellende.

Voor 2015 geldt:
CTRL + ALT + DEL
Document ‘jaar 2015’ bewaren?
JA / Nee

Op dit moment wil ik kijken naar de toekomst, naar al het goeds dat ons in 2016 te wachten staan. Want ondanks de tegenslagen die we nog zullen krijgen, ga ik er van uit dat het nieuwe jaar een mooi jaar wordt.

Gelukkig nieuwjaar allemaal!

 

 

Wat al die negatieve berichten met ons doen

Wat is er toch aan de hand met al die journalisten, schrijvers, bloggers en sprekers? Al jaren verschijnt het ene na het andere artikel over het gedrag van onze kinderen. En telkens weer is de ondertoon dat wij, ouders, het slecht doen. We laten onze kinderen ‘labelen’ (nog steeds vind ik dat persoonlijk een vreselijk woord, want het gaat om het stellen van een diagnose. Labels hangen bij ons aan een koffer), we maken ze afhankelijk van kinder-drugs en proppen ze vol met schadelijke voedingssupplementen. Maar hebben al die mensen zich wel eens afgevraagd wat al dat commentaar doet met de liefhebbende ouders?

Babs&Boris - 01Denken al die journalisten, schrijvers, bloggers en sprekers nu echt dat wij, ouders, het leuk vinden om toe te geven dat we niet weten hoe we verder moeten met de opvoeding met ons kind? Denken zij serieus dat wij, ouders, gekozen hebben voor een ‘ander’ kind? Persoonlijk had ik ook liever een ‘normaal’ kind gehad. Een kind dat past binnen het beeld van het hedendaagse mens, een kind dat leert zoals gemiddeld, een kind dat reageert zoals verwacht, een kind dat voelt zoals anderen en denkt als het ‘standaard’ kind. Maar zo’n kind heb ik niet. Ik heb een kind (of eigenlijk zelfs drie) met een ellenlange gebruiksaanwijzing, dat in alle opzichten ‘anders’ is. Een kind waarvoor ik mijn baan heb opgezegd, een kind waarvoor ik al mijn gedachten over opvoeding heb verandert, een kind dat ongelofelijk veel energie kost, een kind dat de wereld niet begrijpt, een kind dat zonder hulp, begeleiding en structuur niet kan functioneren. En samen met mijn kind leef ik in een egoïstische wereld, die het blijkbaar leuk vind om mij keer op keer erop te wijzen dat ik als moeder gewoon faal en dat mijn kind gewoon mijn fout is.

In tegenstelling tot de jaren tachtig kop-in-het-zand-als-we-er-niet-over-praten-gaat-het-wel-over-mentaliteit, zijn wij, ouders, ons nu veel bewuster van de het gedrag van ons kind. Wij zijn al behoorlijk inventief en creatief. Wij doen er heel veel aan om ons kind een passende opvoeding te bieden. Wij zoeken naar manieren om ons kind te helpen, begeleiden, coachen en ondersteunen. En als je na maanden, soms zelfs jaren, toch echt tot de conclusie komt dat je het niet zelf aan kunt, ga je heel voorzichtig hulp vragen. Persoonlijk vind ik die stap al heel dapper. Het zijn dappere ouders die durven toe te geven dat de opvoeding van hun kind hun boven het hoofd stijgt en dat ze hulp nodig hebben.

Babs&Boris - 02Wij hebben lange tijd aangemodderd en te lang gewacht met hulp zoeken. Wij zochten de fouten bij onszelf en probeerden echt alles om zoonlief binnen het keurslijf te persen. Totdat wij op een avond, met tranen in onze ogen, concludeerden dat wij het gewoon niet zelf aankonden. Familie en vrienden hadden ons al lang de rug toegekeerd, aangezien ons kind zo vreselijk kon reageren en wij meer tijd besteden aan hem dan aan sociale contacten. Leerkrachten zaten met hun handen in het haar en wendden zich tot ons voor een oplossing. Wij hadden alleen elkaar en waren aan het einde van onze ideeën en vooral onze energie. Om te voorkomen dat ons hele gezin er aan kapot zou gaan, namen wij de dappere beslissing om hulp te zoeken. Maar die hulp staat niet morgen op de stoep en het ‘probleem’ is ook niet overmorgen verholpen. Het gaat niet om een kapotte waterleiding die gemaakt moet worden, maar om een kind dat gewoonweg ‘anders’ is. Een kind dat veelal niet begrepen wordt, een kind dat meer nodig heeft dan een vast avondritueel om in slaap te vallen, een kind dat met buiten spelen zijn energie echt niet kwijt raakt, een kind dat zelfs met de ouderwetse Rust, Reinheid en Regelmaat nog overprikkeld is, een kind dat zonder extra hulp het zeker niet gaat redden.

Volgens als die journalisten, schrijvers, bloggers en sprekers is het een schande om je kind een ‘etiket’ op te plakken, het zou verboden moeten zijn om hem medicatie te geven en het is onbegrijpelijk dat er voedingssupplementen worden gebruikt. Nee, ouders moeten maar kritischer kijken naar hun manier van opvoeden, hulp vragen aan vrienden en familie en vooral het kind kind laten zijn. Maar tegelijkertijd is het schandalig dat datzelfde kind niet stil kan zitten, niet reageert zoals het hoort, niet voldoet aan de algemene verwachting.
Het is niet leuk als je kind een diagnose heeft. Het is niet stoer, niet aantrekkelijk en niet fijn; het is noodzakelijk. Zoonlief had veel problemen en niemand wist waar we het zoeken moesten. Na heel veel uitproberen, zoeken, falen, vallen en opstaan, wisten we – na het stellen van de diagnose – wat er precies aan de hand was en konden we dus ook gericht hulp bieden. Wij verschuilen ons niet langer achter excuses en durven het ‘probleem’ te benoemen.  Zoonlief hoeft zich niet te schamen voor het ‘anders’ zijn. Hij hoeft zich niet anders voor te doen, dan hij is (overigens, kan hij gewoon ook niet anders) Hij mag er openlijk over praten en vragen stellen. Zoals met alle andere dingen; alles is bespreekbaar in ons gezin. Wij leren onze kinderen dat iedereen anders is, wij respecteren iedereen en accepteren ze zoals ze zijn. Misschien zouden meer mensen dat moeten doen, want ik word zo droevig van al die berichten over hoe kinderen niet binnen de standaard passen en dat een probleem is. Alsof wij, ouders, niet al genoeg aan ons hoofd hebben met het opvoeden, begeleiden, sturen en coachen van onze kinderen. Alsof wij, ouders, niet al genoeg doen, veranderen, opofferen en aanpassen voor onze kinderen. Kunnen we al die dappere ouders niet gewoon eens een hart onder de riem steken en ze prijzen voor al hun energie en liefde die ze maar blijven stoppen in hun kind.

Dus, beste journalisten, schrijvers, bloggers en sprekers, voordat jullie weer een artikel schrijven over de onzin van diagnoses, de gevolgen van Ritalin, de negatieve effecten van Melatonine, zouden jullie eens willen nadenken over al die stappen die de ouders al genomen hebben voordat ze überhaupt om hulp vroegen? Willen jullie je eens inleven in al die ouders, die dapper genoeg zijn om toe te geven dat het ze allemaal te veel wordt? Willen jullie eens nadenken over de consequenties die er zouden zijn als al die kinderen niet geholpen worden? En willen jullie gewoon eens ophouden met al die dappere ouders zo’n kut-gevoel (sorry voor het woord, maar zo voelt het echt) te geven door ze keer op keer te bekritiseren over de opvoeding van hun kind? Dank je wel!