Gotta catch ‘em all!

“Waar gaan jullie naar toe?” vraagt een verbaasde buurvrouw.
Haar zoon en vriend stappen op de fiets en rijden weg.
“Naar de gym,” roept haar zoon over zijn schouder.
“Naar de sportschool?” vraagt ze verbaasd.
Haar zoon keert de fiets, komt terug en fiets een rondje om zijn moeder.
“Nee, naar de gym, mam. Je weet wel; Pokémon.” en weg is hij.

De buurvrouw kijkt mij verbaasd aan. Ik moet eerlijk bekennen dat ik direct wist wat hij ging doen en wat hij bedoelde.
‘Gym’ is een Pokémon term die regelmatig in ons huishouden valt.

landscape-1456483171-pokemon2Jaren geleden, toen onze oudste vier jaar was, kwam de Pokemon-rage in ons huis. Ontelbare keren werd de serie herhaald en ook  van de films kon hij geen genoeg krijgen. De rage breidde zich uit; Pokémon-knuffels, Pokémon-DVD’s, Pokémon-speeltjes en héél veel Pokémon-kaartjes. De hype zwakte langzaam af en na zo’n twee jaar was de lol er vanaf. Inmiddels kende en herkende ik alle Pocket Monsters.

En toen bereikte zoon twee de Pokémon leeftijd. De films werden opnieuw bekeken, de knuffels en speeltjes verhuisden een slaapkamer verder en er werden nog meer kaarten verzameld. En met al die herhaling, lukte met mij zelfs om de verschillende Pokemon aan hun silluet te herkennen. Ook deze keer duurde het zo’n jaar of twee. Waarna de rust in huis terugkeerde en de spelletjes niet meer afhankelijk waren van het aantal te vangen schattige diertjes.

En toen kwam zoon drie in dezelfde leeftijd. Aangezien de beide oudere broers de rage ontgroeit waren, werd er eigenlijk niet gesproken over Pokémon. Ondanks dat kwamen de Pokémon-kriebels toch ons huis in en niet veel later werden de knuffels, speeltjes en kaarten weer tevoorschijn gehaald. De DVD’s kwamen uit de kast en ons hele huishouden was wederom in Pokémon-stemming.
De oudere broers vonden het stiekem ook wel leuk en gezamenlijk begonnen ze aan de serie. Persoonlijk vind ik het wel schattig, dat de drie jongens, ondanks het enorme leeftijdsverschil, toch iets gevonden hebben dat ze samen boeit.

En nu… opeens is Pokémon echt ‘hot’. Niet alleen onze jongste stuitert door het huis bij het zien van een Pikachu, ook onze buurjongen (van inmiddels 19 jaar) wordt enthousiast van een Snorlax, Charmander of Mew. De officiële Nederlandse versie van de app is nog niet te krijgen, maar de Amerikaanse versie dwaalt al enkele dagen door Nederland. In het nieuws horen we berichten van jongeren die onopmerkzaam over het spoor wandelen. Geen veilige en wenselijke situatie.

Het positieve is dat kinderen en jongeren opeens weer buiten komen. Je kunt tegen Pokémon of digitale spellen zijn, maar laten we eerlijk zijn; kids komen zo wel buiten! We (volwassenen) kunnen ons verzetten tegen de digitale wereld en de online spellen vreemd, raar en eigenaardig vinden. Maar de jongere generatie groeit er mee op. Het nieuwe Pokémon Go is het eerste spel dat online gaming met buitenspelen combineert. Wat mij betreft een goede combinatie.

Advertenties

3 gedachtes over “Gotta catch ‘em all!

  1. Hoi Sterre

    Ondanks dat mijn twee volwassen dochters geen Pokémon fanaten waren, begrijp ik de hype wel. Zij komen nog uit de tijd van de Flippo’s e.d. Geen internet, en smartphones. Zij waren buiten aan het skaten, skeeleren. Klommen in bomen. Keken naar tv programma’s, zoals Meneer Kaktus, Klokhuis, Jeugdjournaal, Sessmstraat, Samson en Gert, Pittige tijden, Villa Achterwerk, Loenatik and name it.
    Alles in moderatie.
    Inderdaad!. De digitale wereld is niet meer weg te denken in onze maatschappij, en zal zich steeds meer gaan evolueren.
    Als ouder(s) van jonge kinderen, heb je hiermee toch enige supervisie.
    Hoe je daar mee omgaat, zal voor iedereen verschillend zijn.
    Maar in hoeverre zijn sommige dingen nog verantwoord zonder deze supervisie?.

    Hoe vaak fiets ik niet achter andere fietsers, die heen en weer slingeren omdat ze zitten te appen. Voetgangers verdiept in hun smartphones moet ontwijken die niet eens meer in de gaten hebben dat ze klakkeloos de straat oversteken, zonder te kijken of er verkeer aanwezig is. Laten we het erop houden dat mijn fietstochtjes extra vermoeiend zijn, omdat ik behoorlijk vaak rekening moet houden met dit soort gevallen. Één grote ergernis, waar ik niets mee kan.
    Waar ligt hierbij de verantwoordelijkheid?. Dit gaat niet meer om jonge kinderen.
    Als ouders kun je je kinderen van een bepaalde leeftijd nog sturen.
    Op de basisschool blijf je steeds betrokken in de ontwikkeling van je kind. Wanneer verlies je mogelijk een stukje grip?. Zodra je kind(eren) naar de middelbare school gaan, kan dit gebeuren. Ik spreek uit ervaring. Zowel als die van mijzelf, én mijn beide dochters.
    Die gaan je echt niet vertellen wat ze daar allemaal uitspoken.
    Ze worden daarbij ook nog beïnvloed door externe factoren.
    Zo af en toe spreek ik met ouders, die mij in het verleden hadden gezegd………..’Mijn kind?. Nooit!’. Waarvan ik tegelijk dacht…….’Jawel!. Je weet het alleen nog niet’ 😉
    In negen van de tien gevallen, bleek ik achteraf gelijk te hebben.

    Deze digitale maatschappij brengt voor én nadelen mee. Begrijpelijk, en zal nooit meer veranderen. Dit geldt ook voor de ‘hypes’. Die waren er vroeger ook. Nu gebeurt het op de digitale snelweg. Ze komen en gaan. Op dit moment is de ‘Pokémon Go’ onderwerp van discussie.
    Meningen zijn verdeeld. Iedereen vindt daar iets van. Voor en tegenstanders. Als ik heel eerlijk ben, vind ik het wel geestig.
    Uiteraard zie ik ook het gevaarlijke aspect hiervan. Als je vroeger vaak in bomen klom, liep je ook het risico om daaruit te vallen.
    Mijn moeder stond destijds doodsangsten uit omdat haar kind (Moi) weer eens was verdwenen, omdat ze was opgegaan in haar ‘spel’.
    Het was in een totaal andere ‘tijdgeest’, maar niet minder gevaarlijk.
    Mijn kleindochter van twee, weet meer van een smartphone af dan ik
    Natuurlijk heb ik daarover mijzelf vaak achter de oren gekrabd, en gedacht, is dit wel goed?. Deze verantwoordelijkheid ligt niet bij mij, maar bij mijn dochter.

    In mijn optiek zijn deze hypes onoverkomelijk, en enig verzet begrijpelijk. Of het verzet hierbij enige invloed zou hebben, betwijfel ik.
    Over een tijdje zal de ene hype weer de andere vervangen, en begint het ‘geneuzel’ hierover opnieuw 😊

    Groetjes,
    Christine

    • Bedankt voor je reactie.
      Inderdaad; de ene hype volgt de anderen. En van elke kunnen we positieve en negatieve ‘dingen’ bedenken. Maar ik kijk zelf graag naar het positieve. En vooral… blijft communiceren met je kinderen!

  2. Pokemon Go is niet het eerste spel dat online gaming en buitenspelen, oftewel een augmented realityspel, combineert. Pokemon Go is het tweede spel van Niantic. Het eerste spel heet Ingress en wordt al gedurende vier jaar door duizenden mensen (zowel volwassenen als kinderen) wereldwijd gespeeld. Het gevaar van dit soort spellen zit niet in het spel maar in de spelers. Jarenlang hoor je niemand erover dat mensen onoplettend over straat lopen omdat ze hun hoofd bij Ingress hebben. Pokemon Go is te massaal en kreeg de media aandacht en alles waar teveel mensen bij betrokken zijn daar gebeuren ongelukken. Wanneer een speler zijn hoofd ook bij zijn omgeving houdt dan zijn dit soort spellen toch positief. Je speelt, je beweegt, je komt buiten, je komt op plekken waar je anders niet (snel) komt, je leert, je ontmoet nieuwe mensen en maakt vrienden. Wie kan daar nou iets negatiefs over zeggen?!

Schrijf een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s