#openup-week

Van 1 tot 4 mei organiseert 3FM samen met MIND de #openup-week. Daarmee willen wij meer aandacht vragen voor psychische klachten en de mogelijkheid om hier samen over te kunnen praten. Psychische klachten kan iedereen krijgen. Praten over je problemen helpt. Door jouw verhaal te delen, inspireer je ook anderen open te durven praten over hun klachten.

Al lange tijd praat en schrijf ik open over de de ADD en Asperger in ons gezin. Praten is belangrijk. Ik zie dat het praten met mijn kinderen voor iedereen een aanvulling is. Ze krijgen een beter eigen inzicht, leren dat verschillen niet vervelend hoeven te zijn en begrijpen beter waarom mensen niet allemaal hetzelfde reageren. Voor sommige is een psychische aandoening totaal geen ‘handicapt’ terwijl anderen het vreemd, lastig of zelfs onzin vinden. Samen praten helpt.

Ook ik leer veel van onze gesprekken. Door samen te praten, leer ik op een andere manier naar zaken te kijken. Een andere gedachte kan soms nieuwe inzichten geven. Niet iedereen denkt hetzelfde en dat merk ik ook bij mijn kinderen. Voor het ene kind zijn emoties heel logisch, terwijl het andere kind hier totaal niets van begrijp. Voor het ene kind is een plotseling verandering heel leuk, terwijl het andere kind hier helemaal hysterisch van wordt. In ons huishouden zijn de verschillen groot. Maar met praten en delen, begrijpen wij elkaar steeds beter.

Praten gaat verder dan alleen binnen ons eigen gezin. Over onze ervaringen schrijf ik regelmatig een blog, dat door vele gelezen en gedeeld wordt. Anderen kunnen hier kracht uit putten, tips uit halen of zich even niet zo ‘apart’ voelen.   Deze worden nog steeds door vele gelezen en geraadpleegd. Het delen van je ervarin

Eerder startte ik samen met Suzan en Janine de campagne Diagnose, heel normaal. Met de campagne wil ik duidelijk maken dat het normaal is om hulp te zoeken, het normaal is om het probleem te benoemen en het normaal is om hulp te krijgen bij je problemen. Het probleem zelf staat hier los van. Mensen moeten open over hun aandoening kunnen praten, waardoor er meer begrip ontstaat en iedereen zich geaccepteerd voelt. Diagnoses moeten uit de taboesfeer gehaald worden en iedereen moet op een normale manier hier over kunnen praten. Met negeren, er niet over te praten of je kop in het zand te steken wordt het niet beter.

Nu hoef je geen schrijfwonder te zijn om je verhaal te delen. Praten kan ook met vrienden, collega’s en familie. Gewoon tijdens een kopje thee. Praten is ook een stukje verwerking. Openheid naar jezelf helpt bij het accepteren en het beter begrijpen van je omgeving en jezelf. Dus praat, schrijf en vlog over alles dat je meemaakt. Deel je ervaringen met anderen en samen creëren we zo een wereld waarin psychische klachten en aandoeningen beter geaccepteerd worden.

MIND is een initiatief van Landelijk Platform GGz & Fonds Psychische Gezondheid/Korrelatie
www.wijzijnmind.nl

#diagnoseheelnormaal is een initiatief van Suzan Otten-Pablos, Janine Scherpenberg en Sterre Hunvie
http://www.diagnoseheelnormaal.nl

Ervaringsverhalen: “Leven met ADD” en “Chaos in je hoofd” en “De waanzin voorbij

Advertenties

Cito

De spanning stijgt. Zoonlief zit middenin de Cito week, of vergelijkbaar. De basisschool heeft gekozen voor een alternatief; Route 8. Toch blijft het even spannend als het gaat om het maken van toesten.

De tijd vliegt. Gevoelsmatig is het schooljaar net begonnen en opeens is het dan zover: de afsluitende toesten worden afgenomen. In tegenstelling tot jaren geleden, mag de aanmelding bij het voortgezet onderwijs niet meer afhangen van de toets-uitslag van de Cito. Het leerkracht-advies is reeds geweest. Evenals de open dag en de uiteindelijke inschrijving. De keuze voor het voortgezet onderwijs is gemaakt en nu is het wachten.

Wachten op de officiële bevestiging van acceptatie. Terwijl we wachten, komt de Cito om de hoek. De toets moet een bevestiging zijn van het eerder gegeven leerkracht-advies en toch is de spanning voelbaar. Vele kinderen maken zich toch een beetje zorgen. Want opeens wordt een heuse prestatie van ze verwacht.

Zo ook zoonlief. Terwijl de Paasdagen rustig verlopen, komt de spanning langzaam omhoog borrelen. Hij is zich zeer bewust van het belang (of onbelang) van de toets. Ook hij weet dat hij de inschatting niet kan dalen, wel kan stijgen. Dus de inschrijving voor het VMBO is zeker, nu alleen nog die bevestiging.

Leerlingen kunnen niet ‘omlaag’ gezet worden bij een negatieve uitslag. Daarentegen kunnen ze wel ‘omhoog’ geschaald worden bij een betere prestatie. Natuurlijk heeft de leerkracht dan wel het een en ander uit te leggen. Bedoeling is namelijk dat zowel het advies als de uitslag op elkaar aansluiten.

Zoonlief voelde de zenuwen in zijn lichaam. En zo zaten we samen op de bank. Rustig in gesprek over de voor- en nadelen van de toets, de inschrijving en de consequenties van de uitslag. Langzaam zag ik de spanning wegglijden en kon hij met een gerust hart beginnen aan zijn toetsen.

De basisschool heeft gekozen voor Route 8. Dit is een digitale, adaptieve toets die het taal- en rekenniveau van het kind meet. De toets wordt via internet afgenomen en duurt slechts twee à drie klokuren. Adaptief betekent dat de toets zich aanpast aan het niveau van het kind. Ieder kind doorloopt op deze manier een eigen route door de toets en maakt dus een unieke toets. Zo krijgen ze nooit teveel te moeilijke of juist te makkelijke vragen, maar ze worden wel altijd uitgedaagd. Dit werkt wel zo prettig en zo min mogelijk belastend.

De eerste dag zit erop. En het viel reuze mee. De vragen waren niet te moeilijk. Wat hij wel als erg negatief ervaren heeft, is de plek waar hij zat. Route 8 wordt op een computer gemaakt. Op de basisschool is er voor gekozen om de computers op te stellen in de gangen en aula. Ondanks de bordjes: Stilte is er nog altijd voldoende afleiding in het gebouw. Niet echt de ideale plaats voor een toets. En aangekomen op 1/3 van alle vragen, viel de internet-verbinding weg. Geen internet = geen toets.

Na veel nieuwe pogingen om in te loggen, hulp van de ICT-er en zelfs telefoontjes naar de Route 8 instantie kwam het besluit om de toets voor vandaag af te breken. “Ik moet morgen verder,” was zijn reactie. “Ik zat er net zo lekker in. Het ging zo goed.”
Een logische reactie. Uiteraard kan school niet voorzien dat er een internet storing is, maar jammer is het wel. De vraag is of zijn concentratie morgen net zo op-en-top is als vandaag. Laten we er maar positief naar kijken.

Gelukkig was er ook nog een hele aangename verrassing voor hem vandaag. De brief met de toelating tot de brugklas lag bij thuiskomst op de mat. En heel logisch: dat maakt het maken van de rest van de toets nog minder interessant.

info Route 8: https://route8.nl

Sociale druk?

Onze oudste heeft inmiddels het tweede jaar van het VMBO bereikt. Zijn inzet en gedrevenheid zijn ongekend en hij neemt het leren zeer serieus. Heerlijk om te zien, maar soms…..

Deze week staat in het teken van de proefwerken. TRAP week wordt het hier genoemd. Zoonlief heeft al twee weken voor aanvang zijn planning gemaakt en start met het studeren van de eerste vakken. Zeer gedisciplineerd leert hij iedere dag volgens zijn planning. Gedreven herhaalt hij elke lesstof om aan het einde van de dag met zijn boeken en schriften te vragen om een overhoring.

In een flashback vlieg ik terug in de tijd. Terug naar mijn eigen schooltijd.
Ook ik maakte altijd een planning. Keurig op papier (er was nog geen computer om dit op te plannen). Schriften vol schreef ik over vanuit de boeken. Vingers blauw van de inkt waren aan het einde van de dag een stille getuige van mijn harde werk. In de proefwerk week zette ik alles om mij heen in pauze-stand en studeerde ik dag en nacht. Sport sloeg ik over, mijn pianolessen werden verschoven. Vriendinnen zag ik even niet.
Aan het einde van de periode werd ik beloond met zesjes en zevens. Vol trots sloot ik de week af, om langzaam vooruit te plannen naar de volgende.

Tijden veranderen, kinderen veranderen. Toch zie ik diezelfde gedrevenheid en vastberadenheid terug. Zoonlief laat ook alles staan en concentreert zich volledig op de studie. Voetbal slaat hij over, afspraken worden verschoven. Hoewel hij gebruik kan maken van zijn laptop, gaat de voorkeur uit naar ouderwetse pen en papier.

Wat ik extra knap vind, is het weerstaan van de sociale contact momenten. Twitter, Facebook en Instagram worden volledig genegeerd. E-mails niet beantwoord en zijn WhatsApp een week lang niet bekeken. Hoe doet hij dat toch?
De hele wereld wordt gek van de sociale druk, kan niet zonder smartphone en is verslaafd aan het controleren van nieuwe berichten. Zoonlief kan uren naar het kleine scherm op zijn telefoon staren, behalve in de proefwerk week. Dan verdwijnen alle elektronische apparaten en worden ze volledig genegeerd. Niet omdat ik dat opdraag, maar uit eigen, vrije wil.

In zijn hoofd is een proefwerk week, ook echt een week om te leren. Hij kan alle afleidingen weerstaan en de sociale druk totaal negeren. En dit zijn de momenten waarop ik mij realiseer dat ook wij soms nog wat van onze ‘speciale’ kinderen kunnen leren.

‘Dat doen wij al jaren’

Als ik ergens een hekel aan heb, is het het wel bekende antwoord: “Dat doen wij al jaren, mevrouw.”

Kriebels krijg ik van het standaard antwoord dat veel bedrijven en organisaties geven als je vraagt WAAROM ze iets op een bepaalde manier doen.

De schoorsteenveger stuurde een kaartje met daarop een afspraak wanneer hij langs zou komen. Geen overleg, geen keuze, gewoon 1 datum, met 1 tijdstip. Keurig nam ik zelf telefonisch contact met ze op om een andere afspraak te maken. Tot mijn verbazing was dat niet mogelijk. Ze zouden een nieuwe afspraak per post sturen. Oké, beetje vreemd. Ik had ze immers op dat moment aan de lijn en kon direct een afspraak maken. Dus waarom zo moeilijk doen? “Dat doen we altijd zo, mevrouw,” was de reactie.

Dus wachtte ik geduldig op een nieuw kaart. En natuurlijk was het wederom een dag en tijdstip dat het absoluut niet uitkwam. Terug naar telefonisch contact. Zuchtend werd mijn reactie in ontvangst genomen. Blijkbaar was ik een lastige klant. Of in ieder geval kreeg ik sterk dat gevoel. De schoorsteenveger was nu eenmaal op deze dag in de buurt en zou daarna naar een andere wijk gaan. Dus het ‘moest’ op de aangegeven dag. Het geplande tijdstip kon ze wel aanpassen naar vóór half acht.

Voor iedereen die kinderen heeft (en waarschijnlijk ook vele zonder kinderen) is de tijdvlak 7 – 8 een helse ochtendspits waar je echt geen schoorsteenveger bij wilt hebben. In ons huishouden zeker niet. Voor half acht ‘even’ de schoorsteen poetsen is absoluut geen optie. Echt niet. Geen denken aan.

Zo vriendelijke mogelijk probeerde ik de dame aan de andere kant van de lijn uit te leggen dat dit voorstel niet echt een goed idee was. Ik vroeg nog naïef of het mogelijk was om na half drie te komen. “Mevrouw, we beginnen om zes uur en stoppen om twaalf. Dat doen we al achttien jaar zo en er heeft nog nooit iemand over geklaagd.” Ik moest de woorden even laten bezinken. Zei ze dat echt? Werk van zes uur in de ochtend (als eigenlijk de hele wereld nog slaapt) tot twaalf uur in de middag? Vegen van schoorstenen wordt blijkbaar alleen in de ochtend gedaan. Werkende huishoudens moeten dan maar vroeger hun bed uit. Gezinnen met kinderen moeten hun kinderen maar zelfstandig hun boterhammetje laten smeren. Want…. de schoorsteenveger komt.

Misschien kan ik de schoorsteenveger van Mary Poppens inhuren. Die danst immers vrolijk ’s avonds over de daken en weet goed met kinderen om te gaan. Wellicht kan hij Mary zelf dan ook meenemen. Dan kunnen manlief en ik even een avondje samen op stap.

Een nieuwe tuin

Met de lente in de lucht, is het heel verleidelijk om in de tuin te werken.
Nu hebben wij in het najaar al besloten dat we onze tuin flink gaan aanpakken en ook de eerste sloopwerkzaamheden hebben we al een aantal maanden geleden uitgevoerd. Nu is het tijd voor de afronding.

De vorige bewoners hadden onze (kleine) tuin voorzien van diverse hoogte verschillen. Omdat de tuin al niet echt groot is, maakte dat alles optisch nog kleiner en heel onfunctioneel. Een stukje voor planten, dat eigenlijk net te groot is om er leuke bloemen in te zetten. Een houten vlonder die te klein was om er een tafel met stoelen op te plaatsen. En een terras dat onderverdeeld was in tegels en kiezels.

En zo besloten wij om alles eruit te halen en overal gras te leggen. Het afbreken begon en de tuin werd een puinhoop. De herfst maakte plaats voor de winter en de kinderen kwamen niet meer in de tuin. De deur bleef dicht, het uitzicht op de tuin bedekt door een dunne gordijn. De rommel bleef buiten en er had niemand last van.

Twee weekenden geleden was de tijd aangebroken om alle grond en aarde eruit te graven. 9,5 m2 grond moest eruit. Een hele klus. Manlief en ik hebben een hele zaterdag gewerkt om alles eruit te graven. De kids mochten binnen blijven. Natuurlijk kregen ze de mogelijkheid om te helpen, maar daar zagen ze snel van af.

Toch bereikte de rommel onze bankhangende kids. En het humeur van onze oudste sloeg om.
Rommel en verandering zijn nou net die dingen waar hij slecht tegen kan.
Ondanks dat hij weet dat het beter wordt, kan hij moeilijk inzien dat het uiteindelijk goed komt. De puinhoop in de tuin, levert puinhoop in zijn hoofd. Spullen liggen waar ze niet horen, tuinstoelen staan op een andere plaats.
Rationeel gezien snapt hij dat het er uiteindelijk beter op wordt, maar ondanks dat kan hij de ergernis en overtollige prikkels niet kwijt. En prikkels die je niet kwijt kunt, worden uiteindelijk afgevuurd binnen ons gezin. ‘Gelukkig’ was alleen ik deze keer het mikpunt van zijn frustratie. En eerlijk… ik kan er inmiddels wel tegen. Maar ondanks dat is het natuurlijk nooit fijn, want op deze manier was ik niet alleen lichamelijk moe van alle arbeid, maar ook emotioneel moe van alle discussies.

Afgelopen zaterdag kon het opbouwen beginnen. We herstelden het terras, snoeiden alle struiken en legden grasmatten. Na een dag hard werken was het resultaat zichtbaar. Een ruime tuin, vol groen gras. Oudste kwam tot rust. Rust in de tuin, rust in zijn hoofd, rust in mijn emoties.

En nu kunnen we samen genieten van de mooie lentedagen in onze nieuwe tuin.